Gisteravond 26 oktober vond in Brussel de lang verwachte Eurotop plaats waar de Europese regeringsleiders met een 'allesomvattend' reddingsplan voor de euro zouden komen. Inmiddels hebben Van Rompuy en Barroso een 15 pagina's tellend akkoord gepresenteerd, waarin dat 'allesomvattende plan' beschreven wordt. Maar staat er eigenlijk wel iets in wat echt de moeite waard is?
Oud minister van Financiën en voormalig topman van het IMF, H.J. Witteveen (1921) publiceerde eind augustus in de Financial Times (Gratis inschrijven noodzakelijk om het stuk te kunnen lezen) een opiniestuk over de eurocrisis, waarin hij pleitte voor een grotere rol van het IMF voor de oplossing van de eurocrisis, die anders zou kunnen uitgroeien tot een mondiale financieel-economische crisis. Zijn ideeën en voorstellen vormden voldoende reden voor de huidige topvrouw van het IMF, de Francaise Christine Lagarde, om Witteveen uit te nodigen voor een tête-á-tête. Zijn plannen vielen bij haar in goede aarde.
Wat bepleitte Witteveen? En, belangrijker nog, bieden zijn ideeën een oplossing?
The Economist schreef in haar laatste nummer ondermeer het volgende:
"THERE are largely two ways forward for much of peripheral Europe. One involves high unemployment, economic contraction, and wage and price deflation stretching out for many years. The other involves debt restructuring, and perhaps temporarily abandoning the euro, with significant principal reduction.
Which way each country chooses is ultimately a political decision about which group of economic agents will bear the brunt of the adjustment cost—the working classes through unemployment, the middle class and small businesses through taxes, or creditors.
Since eventually electoral politics will limit the cost to the working and middle classes, and flight capital and tax evasion will do so for small businesses, this leaves creditors. Sooner or later creditors are going to have to accept a significant reduction of the obligations owed to them. The sooner this happens the better".
Paul Brill, Volkskrant 8/10/11, heeft inderdaad gelijk. The Economist is, als je het blad goed leest, inderdaad helder over de stappen die moeten worden genomen om de eurocrisis onder controle te krijgen, al is het helder in nogal duistere bewoordingen. Ik zal het proberen te vertalen in de zin waarin ik het artikel begrijp.
De oplossing voor de Eurocrisis? Staatsmanschap!
De hofnar van Brussel
Zonder er over te stemmen keurt de Kamer de overdracht van onze financiële soevereiniteit aan de Brusselse bureaucraten goed, onder het motto ‘wie zwijgt stemt toe’. Is dat niet opmerkelijk? Voor wie begrijpt wat er speelt is dit helemaal niet opmerkelijk. Nederland staat op het punt haar financiële soevereiniteit definitief uit handen te geven aan Brussel en niemand wil natuurlijk daarvoor later de zwarte piet in handen gespeeld krijgen. Iedereen was verantwoordelijk, dus niemand is verantwoordelijk ! Maar,…waar blijft het staatsmanschap van Rutte?
Vandaag, 5 oktober 2011 is een zwarte bladzijde uit onze parlementaire geschiedenis. Zij zal worden herinnerd als de dag waarop Nederland de zeggenschap over haar financiën weggaf.
Afgelopen donderdag vergaderden de Ministers van Financiën van de Europese lidstaten met hun collega’s van het IMF en de Wereldbank in Washington, op vrijdag gevolgd door de regeringsleiders van de G20. Op 4 november, over zes weken, staat een vervolgtop gepland in Cannes, waarin de regeringen van de deelnemende landen een ‘oplossing’ zullen presenteren… Ofschoon er feitelijk niets naar buiten werd gebracht na afloop van de laatste top dienen zich de contouren van de richting van de ‘oplossing’ waarin gedacht wordt zich langzaam aan.
Gisteren, zondag 25 september 2011, presenteerden Herman Wijffels en Arnoud Boot in het programma Buitenhof hun ideeën over een nieuwe leest waarop de financiële sector geschoeid zou moeten worden. Beide heren zijn niet de minsten. Wijffels is voormalig topman van Rabo, voormalig voorzitter van de S.E.R. en ‘prominent’ CDA partijlid. Boot is hoogleraar Financiële Markten en een veelgevraagd financieel commentator op radio en tv.
Beiden willen een onafhankelijke denktank oprichten met support van een tiental wetenschappers uit de financiële wereld om aldus een brede maatschappelijke discussie te ontketenen over de rol, functie en reikwijdte van diezelfde financiële sector. Op hun nieuwe website lichten zij hun plannen toe.
Waarvoor pleiten de heren? Wat willen ze bereiken? Zijn hun plannen zinvol? Welke kanttekeningen kunnen daarbij worden geplaatst?
Nederlanders zijn een lijdzaam volkje, maar zij zijn niet gek. Zij zijn tolerant, maar wie niet werkt zal niet eten, ziedaar in een notedop, de overheersende moraal van de Nederlander.
Maar wat gebeurt er nu in Europa?
Griekenland, één van de ‘knoflookstaten’ heeft gelogen toen zij toetrad tot de Eurozone. Zij heeft gejokt over haar begroting, het tekort daarop en de maatregelen die zij zou treffen om dat tekort naar de toekomst toe binnen de afgesproken grenzen van 3% van het Bruto Nationaal Product te houden. In ruil werd Griekenland toegelaten, kon relatief goedkoop geld aantrekken als kersverse lidstaat van de Unie en kon daarmee ‘leuke dingen’ doen voor de mensen. Dat wil zeggen: de elite heeft zichzelf goed bedeeld, maar verzuimd om structurele maatregelen te treffen voor het herstel van de eigen economie. In plaats daarvan werd het goedkope geld aangewend voor consumptieve doeleinden: de salarissen en pensioenen van de (top-) ambtenaren werden verhoogd, maatregelen ter verbetering van de arbeidsproductiviteit werden nagelaten. Geen nood, dacht Athene, onze suikeroom uit Brussel staat voor ons in.
Naar aanleiding van de tegenovergestelde uitlatingen van Zalm en Bolkestein over Griekenland heeft Toon zijn eigen eerdere stukken over de Griekse/eurocrisis bij elkaar gezet.
Zeer leerzaam. Bovenaan de meest recente.
(FransG)
Het is geen oplossing om Griekenland uit de eurozone te zetten. Dat zei voormalig VVD-minister van financiën en voorzitter van de raad van bestuur van ABN Amro Gerrit Zalm zondag (4/9/11) in Buitenhof. Hij reageerde daarmee op een uitspraak van VVD-coryfee Frits Bolkestein.
In Nieuwsuur zei Bolkestein zaterdag (3/9/11) dat de EU Griekenland moet blijven steunen, maar alleen op voorwaarde dat Griekenland uit de eurozone stapt. Zalm wees er in Buitenhof op dat Italië dan snel de volgende zal zijn. ‘En daarna Ierland, dan Portugal en uiteindelijk blijf je dan alleen met Nederland en Duitsland over.’
Hij wees erop dat in Griekenland al ‘drastische maatregelen’ zijn getroffen, ‘tot het verlagen van salarissen aan toe’. De eerste prioriteit is volgens hem nu het reorganiseren van de belastingdienst. ‘Daar ligt nog een enorme goudmijn. Er is een enorm zwart circuit.’
Het uitbreiden van het noodfonds voor Griekenland is volgens hem voorlopig nog niet nodig. ‘Wel moeten politici aangeven dat ze bereid zijn het fonds te vergroten.’ (AD site 4/9/11)
Het Nederlandse parlementaire onderzoek naar de oorzaken van de crisis van het financiële stelsel van 2007/2008 stond onder leiding van de socialist Jan de Wit.
In het rapport van de tijdelijke commissie, dat de misplaatst ludieke naam Verloren krediet meekreeg, is dat met name terug te zien in het slordige voorwoord. Niet alleen de opmerking dat het "voor de commissie vaststaat dat een (sic) huizencrisis in de VS (…) de crisis (..) heeft veroorzaakt" maar ook een zinsnede als "het feit dat banken voor eigen rekening en risico zijn gaan (sic) handelen" illustreert dat.
De inhoud van het rapport zelf is, gezien de complexiteit van het onderwerp en de vanzelfsprekende beperkingen van het onderzoek, helemaal niet zo slecht als het voorwoord doet vrezen. Toch roept het lezen van het rapport zelf en een kleine verkenning van de 'omgeving', de vraag op uit de titel van dit stuk. Wordt het wel gelezen? Anders gezegd: het aantal mensen dat zich serieus buigt over vragen die hier aan de orde zijn, is verontrustend klein.
Afgelopen vrijdag publiceerde het FD een interview van Marcel de Boer met Age Bakker, de Nederlandse bewindvoerder bij het IMF, waarin hij pleitte voor de bekende politieke 'oplossing' voor de eurocrisis: doorgaan met goed geld naar kwaad geld smijten onder het motto, ik citeer, "Solidariteit betaalt zich terug, Nederland heeft er belang bij dat het elders goed gaat in de wereld". Vandaag gevolgd door hetzelfde pleidooi door zijn baas Christine Lagarde.
In dit artikel zal ik uitleggen waarom deze koers rampzalig zal uitpakken voor Nederland en wat de achtergronden zijn van deze salami tactiek om de Nederlandse (en Duitse) publieke opinie te beïnvloeden.
Het IMF, bij monde van Bakker en Lagarde, pleiten voor een (verplichte) herkapitalisatie van de bankensector door gebruikmaking van de middelen in het EFSF (European Financial Stability Facility), alsmede het opkopen van staatspapier van zwakke eurolanden door datzelfde EFSF (nu doet de ECB dat, tegen haar eigen statuten in).
Wat is de achtergrond hiervan en waarom is dit zéér onwenselijk?
Eergisteren (25/8/11) stond er een pleidooi in de Volkskrant voor meer investeringen door Brussel en nu eens stoppen met dat zeuren van Nederland over verhogingen van de Brusselse uitgaven. Dat pleidooi was van de hand van de voorzitter van de Adviesraad voor het Wetenschaps- en Technologiebeleid (AWT) Joop Sistermans en twee van zijn collega’s.
Sistermans is geen domme of onbekwame man. Hij is president en CEO geweest van Organon Teknika USA en directievoorzitter van de wereldwijde Organon Teknika Groep, lid van het panel van premier Balkenende en nu dus voorzitter van de AWT.
Deze parafrase op het bekende nummer van de Dire Straits is perfect van toepassing op wat er dreigt te gaan gebeuren met Nederland als onze regering het parlement weet te overtuigen van het onzalige plan om akkoord te gaan met de voorgenomen miljardensteun aan Griekenland, het overhevelen van de financiële autonomie aan het EFSF en, last but not least, het verkwanselen van onze soevereiniteit aan een Europese regering á la Merkozy met formeel een Belgische jezuïet aan het roer.
Gisteren en eergisteren vonden enkele debatjes plaats in het Nederlandse parlement naar aanleiding van Rutte's rekenfouten. Rekenfouten in zijn weergave van het resultaat van het beraad, op 21 juli jongstleden, tussen staatshoofden en regeringsleiders van het eurogebied over de voorgenomen steun aan Griekenland. Het echte debat moet nog komen, over 2 weken, maar de eerste tekenen wijzen er op dat Rutte zonder al te veel moeite een meerderheid in het parlement zal halen voor zijn Euro plannen, ook al kreeg hij van de SP, gesteund door de Partij voor de Dieren, een gele kaart in de vorm van een motie van afkeuring.
De affaire met het Stabiliteitspact, de contractbreuken van een aantal lidstaten waar geen remedie voor aanwezig was, de fraude in Griekenland, het waren niet zozeer voorbeelden van een gebrek aan democratie binnen de EU, maar meer van een gebrek aan realiteitszin. Onder democratie wordt niet verstaan dat alles netjes en volgens eerder gemaakte afspraken verloopt, maar vooral dat de meerderheid het voor het zeggen heeft. Wat de meerderheid zei toen niet alleen Griekenland maar ook grote landen als Frankrijk en zelfs Duitsland de 4% regel aan hun laars lapten was nogal chaotisch. Zij vond per saldo dat daar niets tegen gedaan moest en uit democratisch oogpunt hebben we dus niet te klagen. Maar pacta sunt servanda is een veel oudere rechtsregel dan dat de meerderheid beslist. En behalve dat Europa niet geregeerd behoort te worden tegen de wil van de meerderheid van de landen en hun bewoners willen we toch ook dat men zich aan zijn afspraken houdt? Het is nu duidelijk dat er een ander soort afspraken zal moeten komen wil dat mogelijk blijken.
De Nederlander Engwirda zit in de Europese Rekenkamer. Die Rekenkamer stelt niet veel voor. Ze heeft geen juridische bevoegdheden. Ze geeft zogenaamde ‘betrouwbaarheidsverklaringen’ af. Dat zijn signalen waar andere Europese instellingen dan maar wat mee moeten doen. Meestal het instituut waarover de verklaring is afgegeven en die leggen zulke verklaringen meestal naast zich neer. Ook het parlement beschikt niet over de bevoegdheden om andere Europese instellingen daadwerkelijk tot de orde te roepen. De Europese Commissie heeft nog nooit een positieve betrouwbaarheidsverklaring gekregen. Dat betekent dat haar uitgaven altijd voor meer dan 2% onrechtmatig zijn geweest, meestal voor behoorlijk meer dan 2%. Maar dat verhindert haar niet om jaarlijks meer te vragen van de lidstaten en meestal ook te krijgen.
Wie de eurocrisis een beetje heeft gevolgd hoef ik niet uit te leggen dat de bazen in het politburo van Brussel afspraak na afspraak aan hun lederen laarzen hebben gelapt.
Niet alleen werd het Verdrag van Maastricht overtreden door failliete lidstaten te financieren, ook werd de Europese Centrale Bank misbruikt voor dat doel door tegen haar eigen statutaire bepalingen in staatsobligaties op te kopen van diezelfde failliete landen.
Inmiddels heeft le petit napoleon lastpak DSK weggemanouvreerd op typische Franse wijze, zij het dit keer niet met de typische Franse slag, want DSK zien we nooit meer terug en in plaats van een stevige persoonlijkheid hebben we nu de eurofiele ja-knikster en Sarkozy adept Christine Lagarde aan het hoofd van het machtigste financiële orgaan terwereld. Een juriste !
Inmiddels is ook sinterklaas Trichet vrijwel met pensioen om te worden opgevolgd door de Italiaan Draghi, goed bevriend met Sarkozy. Ook de baas van het EFSF (European Financial Stability Facility) is een Fransoos. Kan het nog duidelijker?
Wie beweert dat de PvdA in de tweede helft van de twintigste eeuw het politieke discours bepaalde, krijgt de wind van voren. ‘Kijk uit je ogen man’, is dan het commentaar. ‘Het grootste deel van die tijd hebben we rechtse kabinetten gehad’.
En dat is nu precies mijn punt. Kabinetten met het CDA als grootste partij zijn niet rechts; die z.g. rechtse kabinetten voerden links beleid. Bovendien, de overheid was links, ongeacht het kabinet. We kunnen nu zien dat een kabinet in veel opzichten gewoon het uithangbord is van de overheid. We hebben nu immers een echt rechts kabinet waarin het CDA voor de verandering eens een keer de kleinste is. Het helpt niet, het merendeel van het overheidsapparaat dat het beleid maakt is nog steeds links.
Libië: wanneer wordt Sarkozy ter verantwoording geroepen?
De misdadigheid van een 'humanitaire oorlog'
In oktober 1990 werd Helmut Kohl kanselier van het herenigde Duitsland. Of het hem daardoor naar het hoofd gestegen was of niet: nauwelijks een jaar later, december 1991, ging Duitsland op eigen houtje over tot de erkenning van Slovenië. Dit was niet afgestemd met andere Europese regeringsleiders. Door het gijzelen van het streven naar Europese eensgezindheid chanteerde hij daarmee de rest van Europa en hij kreeg zijn zin: de rest van Europa sloot zich aan. Hoewel Kohl vanwege deze kwestie in sommige kringen beschouwd wordt als belangrijke medeschuldige aan het uitbreken van de Balkanoorlog -die goed beschouwd nog steeds voortduurt- viel er wel wat te zeggen voor zijn opstelling met betrekking tot Slovenië. Zowel de ontwikkelingen in Slovenië in de twee jaar voor de onafhankelijkheidsverklaring als de ontwikkelingen in dat land nadien, pleiten voor het oordeel van Kohl voor wat betreft Slovenië sec, los van de invloed die van de Duitse alleingang is uitgegaan op de rest van Joegoslavië.
Sarkozy's chantage van Europa en Navo door zijn eenzijdige, misdadige keuzes inzake Libië, keuzes die lijken te zijn ingegeven door intern-Franse overwegingen en oliebelangen, is van een heel andere orde.
De informatie die doordringt na de moord op de militaire leider van de Libische rebellen, Abdel Fattah Younis, zet daarop de schijnwerper. Dat is de reden dat ik hieronder de Nederlandse vertaling geef van een stuk van Stratfor, Global intelligence.
Samenlevingen zijn ingewikkeld en politieke partijen die menen dat een overheid de samenleving in de hand kan houden vergissen zich. Je kunt een land niet leiden volgens een van te voren vastgesteld plan, je kunt alleen specifieke problemen oplossen en zelfs dat niet eens altijd. De beste politici ruimen de problemen op die een land verhinderen om tot bloei te komen en als ze dat eenmaal gedaan hebben doen ze een stapje op zij om de samenleving haar eigen creatieve gang te laten gaan.
Onze regering doet alsof zij de economische crisis kan beheersen omdat het deel van de bevolking dat voor zijn bestaan van de overheid afhankelijk is geworden [noot 1] dat nu eenmaal van haar verwacht.
In werkelijkheid beheerst zij niets of heel weinig. Zij doet alleen maar alsof. Nog steeds menen de meeste mensen dat als de ABN AMRO en de ING konden worden gered, andere bedrijven met net zo veel arbeidsplaatsen zeker ook voor overheidshulp in aanmerking komen. Onzin, maar het wordt niet of niet duidelijk genoeg weersproken door de regering.
Vandaag, 21 juli 2011, zal de geschiedenis boekjes ingaan als de dag waarop de regeringsleiders van de Eurozone de financiële soevereiniteit van hun respectievelijke lidstaten hebben opgegeven en doorgegeven aan eurofiele technocraten uit Brussel.
En zwarte dag voor de democratie, een zwarte dag voor Nederland.
Op deze dag presenteerden de regeringsleiders een –uitgelekt- concept akkoord over ‘de oplossing’ van de eurocrisis. Ik zal u, lezer, hieronder trachten duidelijk te maken waarom de Nederlandse burger met dit akkoord knollen voor citroenen worden verkocht.
Onze Minister van Financiën, Jan Kees de Jager, kondigde deze ochtend triomfantelijk aan dat Sarkozy, le petit napoleon, en bondskanselier Merkel van Duitsland een akkoord hadden bereikt over deelname door de private sector in het bijdragen aan het oplossen van de Griekse schuldencrisis. En –indirect- met een bijdrage aan het oplossen van de Europese schuldencrisis.
Dit is een LEUGEN.
Politiek en macro-economie mag je niet als natuurwetenschap benaderen: uitspraken van mensen over politiek en economie, ook, of misschien wel júist wanneer ze in 'analyserende' termen geformuleerd worden, spelen een belangrijke rol in dezelfde wereld: de onderzoeker beïnvloedt datgene wat hij onderzoekt. Dat geldt extra sterk in de monetaire wereld. Vandaar die vaak onnavolgbare uitspraken van centrale bankiers: Greenspan van de Amerikaanse Federale bank werd er beroemd mee.
Het verbaasde dan ook niet dat Zalm maandagavond een half-formeel optreden voor de Haagse VVD-jongeren begon met wat hijzelf een 'disclaimer' noemde: hij zou over verschillende onderwerpen beslist niet het achterste van zijn tong laten zien.
Op straat, in de kroeg, op de sportvereniging, op het werk, waar dan ook, gaan de gesprekken over twee niet direct aan Nederland gerelateerde problemen. Ofwel het gaat over de EU, en dan met name over de beoogde financiële steun aan Zuid-Europese lidstaten, ofwel over de 'zegeningen' van de multiculturele samenleving.
Ook de nationale media worden door dezelfde problematiek beheerst.
Dit roept natuurlijk vele vragen op. Logischerwijs vragen mensen zich af: zou Nederland wellicht niet beter af geweest zijn zonder de massa immigratie? Zou Nederland niet beter af geweest zijn zonder toetreding tot de huidige EU? Hadden we niet beter, net als Denemarken een uitzonderingspositie moeten claimen, of, beter nog, net als Noorwegen en Zwitserland buiten de Unie moeten blijven? Immers die landen kennen veel minder problemen dan wij.
Rene Cuperus is bij de PvdA zo’n beetje de opvolger van Bart Tromp. Hij is meer partij-ideoloog dan politicus, meer Wiardi Beckman dan Tweede Kamer. Maar anders dan Bart ook meer thuis in Brussel dan in Den Haag of in Amsterdam.
Vandaag (11/7/11) heeft hij in de Volkskrant kritiek op de linkse oppositie in het Nederlandse parlement, die hij, als ik zijn ironie versta, gebrek aan daadkracht verwijt. Daarnaast heeft hij kritiek op ons allemaal omdat we een sluipende ‘Amerikanisering’ van Europa toestaan.
Europese Beweging: “EU brengt vrede zoals het Romeinse rijk deed, sceptici zijn idioten”



