Dossiers
Marktwerking
Theorie en praktijk van de vrije markt zijn in vrijwel alle opzichten superieur aan theorie en praktijk van economische ordening van meer socialistische, sociaal-democratische of communistische snit.
Een paar dagen geleden kondigde ik dit stukje al aan. Het gaat over een concrete aanvaring van mij als kleine ondernemer met een oligopolist (Centraal Boekhuis). Bij die aankondiging diepte ik alvast een oud essay (noot 1) van mijn hand op over marktfundamentalisme. In dat essay werden al enkele problemen aangestipt die ontstaan wanneer 'de vrije markt' niet gewaardéérd wordt vanwege haar (potentiële) kwaliteiten maar verhéérlijkt of gemythologiseerd.
Problemen zoals het onvoldoende focussen op waar nu precies de kracht van de ondernemingsgewijze productie in schuilt en te weinig oog hebben voor het gevaar van de vorming van monopolies en oligopolies.
(1) | Frans Groenendijk | 20-08-2011
Dossiers
De rechtstaat, de overheid, de democratie
De Nederlandse bevolking is ontevreden over de Nederlandse overheid. Niet sinds vandaag of gisteren maar al zo ongeveer sinds de zestiger jaren van de vorige eeuw. Het maakt niet uit wie er in de regering zitten, het zijn de ambtenaren die er niks van bakken.
Neem nu de onderhandelingen over de hulp aan Griekenland. In de overeenkomst is de mogelijkheid opgenomen voor de lidstaten om bij de Grieken een onderpand te bedingen voor de leningen die verstrekt worden. De Nederlandse ambtenaren die geacht worden de tekst te lezen hebben dit over het hoofd gezien en beklagen zich nu achteraf via de Nederlandse media dat Finland van dat recht gebruik gemaakt heeft. De schuld voor de eigen fouten ligt altijd bij anderen. Nu zijn het de Finnen, eerder was het premier Rutte die de tekst die hij na de vergadering in Brussel uitsprak natuurlijk ook niet zelf verzonnen heeft.
De charade die we daarover in de Tweede Kamer hebben gehad was noodzakelijk. We willen nu eenmaal graag met zijn allen de schijn ophouden dat het de ministers zijn die ons regeren en dat die al die wetten en besluiten zelf verzinnen. Nee dus, het zijn de ambtenaren en dat is ook de reden dat dit zogenaamde rechtse kabinet nog steeds in hoofdzaak een links beleid voert. De ambtenaren zijn links en vast besloten alles te doen om het beleid ‘fatsoenlijk’ te houden en Wilders buiten de deur.
(1) | Toon Kasdorp | 19-08-2011
Dossiers
Israël
Vijf jaar geleden schreef ik onderstaande stuk "Israël is niet veilig voordat het islamofascisme overwonnen is". Als opwarmer voor wat Israël komende maand te wachten staat, zijn vandaag weer Israëlische burgers vermoord. De Israëlische staat slaat terug.
Het wachten is op gejammer over 'disproportionaliteit': er moeten altijd ongeveer evenveel doden vallen aan beide zijden. De Eerste Wereldoorlog voldeed met haar loopgraven en mijnenvelden aan dat criterium... Een 'proportionele oorlog'?
Wanneer ik het stuk nu zou schrijven zou ik niet meer de term 'islamofascisme' gebruiken.
(4) | Frans Groenendijk | 18-08-2011
Dossiers
Europa/Euro
Deze parafrase op het bekende nummer van de Dire Straits is perfect van toepassing op wat er dreigt te gaan gebeuren met Nederland als onze regering het parlement weet te overtuigen van het onzalige plan om akkoord te gaan met de voorgenomen miljardensteun aan Griekenland, het overhevelen van de financiële autonomie aan het EFSF en, last but not least, het verkwanselen van onze soevereiniteit aan een Europese regering á la Merkozy met formeel een Belgische jezuïet aan het roer.
Gisteren en eergisteren vonden enkele debatjes plaats in het Nederlandse parlement naar aanleiding van Rutte's rekenfouten. Rekenfouten in zijn weergave van het resultaat van het beraad, op 21 juli jongstleden, tussen staatshoofden en regeringsleiders van het eurogebied over de voorgenomen steun aan Griekenland. Het echte debat moet nog komen, over 2 weken, maar de eerste tekenen wijzen er op dat Rutte zonder al te veel moeite een meerderheid in het parlement zal halen voor zijn Euro plannen, ook al kreeg hij van de SP, gesteund door de Partij voor de Dieren, een gele kaart in de vorm van een motie van afkeuring.
(5) | Trias | 18-08-2011
Dossiers
Europa/Euro
De affaire met het Stabiliteitspact, de contractbreuken van een aantal lidstaten waar geen remedie voor aanwezig was, de fraude in Griekenland, het waren niet zozeer voorbeelden van een gebrek aan democratie binnen de EU, maar meer van een gebrek aan realiteitszin. Onder democratie wordt niet verstaan dat alles netjes en volgens eerder gemaakte afspraken verloopt, maar vooral dat de meerderheid het voor het zeggen heeft. Wat de meerderheid zei toen niet alleen Griekenland maar ook grote landen als Frankrijk en zelfs Duitsland de 4% regel aan hun laars lapten was nogal chaotisch. Zij vond per saldo dat daar niets tegen gedaan moest en uit democratisch oogpunt hebben we dus niet te klagen. Maar pacta sunt servanda is een veel oudere rechtsregel dan dat de meerderheid beslist. En behalve dat Europa niet geregeerd behoort te worden tegen de wil van de meerderheid van de landen en hun bewoners willen we toch ook dat men zich aan zijn afspraken houdt? Het is nu duidelijk dat er een ander soort afspraken zal moeten komen wil dat mogelijk blijken.
(1) | Toon Kasdorp | 17-08-2011
Dossiers
Europa/Euro
De Nederlander Engwirda zit in de Europese Rekenkamer. Die Rekenkamer stelt niet veel voor. Ze heeft geen juridische bevoegdheden. Ze geeft zogenaamde ‘betrouwbaarheidsverklaringen’ af. Dat zijn signalen waar andere Europese instellingen dan maar wat mee moeten doen. Meestal het instituut waarover de verklaring is afgegeven en die leggen zulke verklaringen meestal naast zich neer. Ook het parlement beschikt niet over de bevoegdheden om andere Europese instellingen daadwerkelijk tot de orde te roepen. De Europese Commissie heeft nog nooit een positieve betrouwbaarheidsverklaring gekregen. Dat betekent dat haar uitgaven altijd voor meer dan 2% onrechtmatig zijn geweest, meestal voor behoorlijk meer dan 2%. Maar dat verhindert haar niet om jaarlijks meer te vragen van de lidstaten en meestal ook te krijgen.
(1) | Toon Kasdorp | 16-08-2011
Dossiers
Israël
Robert Malley, assistent van voormalig president Clinton voor aangelegenheden betreffende het Midden Oosten kwam in een artikel in de New York Times terug op het standpunt dat Clinton en hijzelf innamen na afloop van de Camp David besprekingen.
Toen heette het dat de schuld voor het mislukken van het overleg bij Arafat lag, in de nieuwe versie blijkt dat een mythe te zijn en heeft Arafat wel degelijk belangrijke concessies gedaan tijdens de laatste ronde onderhandelingen voorafgaande aan de Intifada. Wat het belang is van deze concessies is voor een buitenstaander niet erg duidelijk, maar daarvoor is het misschien nodig de historie van het Joods Arabisch conflict in herinnering te roepen. Waarschijnlijk wordt namelijk met concessies bedoeld het onder ogen zien van historische feiten.
(2) | Toon Kasdorp | 16-08-2011
Dossiers
Europa/Euro
Wie de eurocrisis een beetje heeft gevolgd hoef ik niet uit te leggen dat de bazen in het politburo van Brussel afspraak na afspraak aan hun lederen laarzen hebben gelapt.
Niet alleen werd het Verdrag van Maastricht overtreden door failliete lidstaten te financieren, ook werd de Europese Centrale Bank misbruikt voor dat doel door tegen haar eigen statutaire bepalingen in staatsobligaties op te kopen van diezelfde failliete landen.
Inmiddels heeft le petit napoleon lastpak DSK weggemanouvreerd op typische Franse wijze, zij het dit keer niet met de typische Franse slag, want DSK zien we nooit meer terug en in plaats van een stevige persoonlijkheid hebben we nu de eurofiele ja-knikster en Sarkozy adept Christine Lagarde aan het hoofd van het machtigste financiële orgaan terwereld. Een juriste !
Inmiddels is ook sinterklaas Trichet vrijwel met pensioen om te worden opgevolgd door de Italiaan Draghi, goed bevriend met Sarkozy. Ook de baas van het EFSF (European Financial Stability Facility) is een Fransoos. Kan het nog duidelijker?
(0) | Trias | 16-08-2011
Dossiers
Marktwerking
Hier op Keizers & Kleren gaat slechts een klein deel van de stukken over de actualiteit, de waan van de dag. In dit stukje ga ik het wel heel bont maken. Later deze week zal ik hier een stukje schrijven met als titel 'De vrije markt en de praktijk'. Dat gaat over mijn eigen recente ervaringen met een bedrijf dat zich gedraagt als een een overheidsburocratie. Dat deed me terugdenken aan een stuk dat ik ooit schreef voor het tijdschrift van de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA waar ik toen nog lid van was. Een ingekorte versie verscheen ook op papier. We spreken over 1997: een jaar voordat ik vertrok bij de partij die toen net de eerste stappen zette in de richting van de islamofilie.
Ik las mijn stuk nog eens terug. Ik wist wel dat op een aantal terreinen mijn standpunten niet zo heel veel veranderd zijn de afgelopen 14 jaar maar ik was verbaasd over de mate waarin ik nog achter vrijwel de volledige tekst van toen sta. Als een soort introductie van dat stukje over de praktijk neem ik hier dat oude stuk integraal op.
Hier en daar zou ik nu andere termen gebruiken maar wat ik nu als belangrijkste mankement beschouw aan dit oude verhaal van mijn hand, is de merkwaardige opvatting, vooral aan het begin zie je die er wat doorheen schemeren, dat er zoiets bestond als een sociaal-democratisch 'wij', die toch in grote lijnen toch wel over dingen zou denken zoals ik zelf deed.
Nog wat meer dan bij andere stukken kijk ik uit naar reacties.
(10) | Frans Groenendijk | 15-08-2011
Dossiers
Israël
Tegengif
Appeasement
Met het oog op de dreigende eenzijdige uitroeping, komende maand, van een Palestijnse staat op grondgebied dat onder Israëlische jurisdictie valt, maak ik hieronder een historische vergelijking. Een vergelijking die uiteraard niet bedoeld is als een gelijkstelling van de problematiek van die beide volken maar wel als kapstok om een aantal waarschuwingen aan op te hangen. Terwijl ik nog wat extra informatie verzamelde ten behoeve van dit stuk drong overigens tot me door dat er echt verrassend veel overeenkomsten aan te wijzen zijn tussen de Palestijnse Arabieren van vandaag en de Sudeten Duitsers van 1938.
Voordat ik verderga wil ik echter nog even stil staan bij de vraag of ik met deze vergelijking misschien mensen op verkeerde ideeën zou kunnen brengen.
(4) | Frans Groenendijk | 15-08-2011
Dossiers
Integratie
Geloof gaat niet over de waarheid, als in waarheid en leugen. Geloof gaat eigenlijk ook niet over de inhoud van heilige boeken. Geloof gaat over de samenleving waar het een eenheid mee vormt. Zijn er ergens twee of meer geloven dan zijn er ook twee of meer samenlevingen, zoals bij ons in de tijd van de zuilen. Toen de zuilen verdwenen, verdwenen daarmee ook de bijbehorende geloven. Sindsdien zijn we allemaal humanisten hier in Nederland.
Ik zag een gesprek op de TV tussen twee gelovige Joden van wie er een homoseksueel was. Die was er zich van bewust dat seksuele omgang tussen twee personen van het hetzelfde geslacht in Leviticus werd verboden, maar vond dat intussen voor zijn soort geloof niet zo’n bezwaar meer. Voor joden en christenen gold vroeger hetzelfde als voor moslims: het praktiseren van homoseksualiteit mag niet. Toch had deze jood in zijn contact met rabbijnen nooit last gehad van zijn seksuele voorkeur. De rabbijnen zwegen over de bekende passages in de Thora die betrekking hebben op homofilie, zoals ook dominees en pastoors in Nederland niet meer dit soort Bijbelteksten in de mond zullen nemen.
Een geloofsgemeenschap kan wel blijven bestaan ook al worden de geloofswaarheden niet allemaal meer aanvaard en al verandert het wereldbeeld van de gelovigen grondig. Dan heet zo’n geloof nog wel hetzelfde maar het heeft zich intussen aan de veranderende samenleving aangepast.
Gematigde moslims, zoals Tariq Ramadan er misschien een is, maar misschien ook wel niet, zeggen dat dit ook geldt voor hun geloof. We zien daar in de praktijk alleen duidelijk minder van dan bij de christelijke en joodse geloofsgemeenschappen. Dat heeft te maken met het gebruik van geweld voor het handhaven van geloofswaarheden. De islam kent dat soort godsdienstig geïnspireerd geweld. In het joden- en christendom is het niet langer gangbaar.
(5) | Toon Kasdorp | 14-08-2011
Dossiers
Israël
De media zouden geen eigen agenda moeten hebben die bepaalt welke feiten ze publiceren en welke niet. Ze horen een betrouwbare weergave te geven van de werkelijkheid. Dat doen ze niet. Ze manipuleren het nieuws en geven een versie die past in het beleid dat ze voorstaan. Niet zo lang geleden is dat weer eens gebleken naar aanleiding van een internationaal onderzoek nar de klimaatverandering waarbij bleek dat over dat onderwerp heel selectief wordt gepubliceerd. Een van de gevolgen was bijvoorbeeld dat bij het publiek geen enkel idee bleek te bestaan over het percentage CO2 in de dampkring. Men was bij de grote media bezorgd dat men het onderwerp niet meer serieus zou nemen als het percentage bekend werd.
(4) | Toon Kasdorp | 12-08-2011
