Dossiers
Israël
Tegengif
Munitie
Ik ben begonnen met het aanleggen van een lijst met links. Veel links staan er nog niet in. Een van de reden daarvoor is dat de links in een database tabel komen wat de mogelijkheid biedt om er meer mee te doen dan ze alleen op te sommen. Nu kan er al commentaar gegeven worden op elke webstek waar naar gelinkt wordt. Later kan er iets als een waarderingssysteem aan worden verbonden.
Het opnemen van de link naar Noodzakelijk Kwaad herinnerde me weer eens aan de wijsheid dat één plaatje meer kan zeggen dan 1000 woorden.
Is Erdogan een ‘bevriend staatshoofd’?
Of: waarom is er niets mis met extreem nationalisme buiten Europa?
Dossiers
Europa/Euro
Naar aanleiding van het verslag van de presentatie in Nieuwspoort van mijn boek, Islamofobie? Een nuchter antwoord, op het weblog van Joost Niemoller, vroeg een ‘afvallige’ me wanneer en hoe ik “tegen de islam geworden was”.
Ik antwoordde hem dat het niet zozeer de aanslagen (2001, Madrid, Bali, Mumbai etc etc etc) en de moord op van Gogh waren die me er toe aanzetten me uitgebreid te gaan verdiepen in wat ik toen nog de islam noemde: dat kwam veel meer door de reacties daarop van politici en journalisten. Reacties die getuigden van schokkende lafheid, van gebrek aan informatie en van schaamte voor wat in het Westen bereikt is.
De studie zelf opende mij de ogen. Mijn bezorgdheid nam toe doordat bijna alle er in besproken angsten er meer door onderbouwd dan tegengesproken werden. Dat gold heel sterk voor de ontwikkelingen in Turkije. Daarom werd het hoofdstuk over dat land ook een van de belangrijkste en meest uitgebreide. De koerswijziging van dit land in de richting van mohammedaans fundamentalisme werd al in gang gezet halverwege de jaren 90 van de vorige eeuw.
De niet door de feiten op de grond gesteunde wensdroom dat Turkije een voorbeeld zou vormen van de verenigbaarheid van mohammedanisme en democratie, misschien zelfs als ‘brug’ zou kunnen functioneren tussen het Westen en de wereld van het mohammedanisme, overheerst helaas nog steeds de meningsvorming over dat land. Wie slechts de betekenis van een aantal berichten van de afgelopen week werkelijk tot zich door laat dringen kan er echter niet omheen: de AK-partij die in Turkije aan de macht is, is werkelijk in de verste verte niet vergelijkbaar met bijvoorbeeld Europese christendemocratische partijen.
In 2009 was al duidelijk geworden in dat Turkije en Iran op belangrijke thema's steeds meer gelijk optrekken. In januari juichte de gevaarlijkste politicus van de wereld dat Erdogans aanval op de premier van Israël dat land 'vernederd had' (de commentaren op de webstek van dit televisiestation, waar de bekende Tariq Ramadan nog een centje bijverdient, zijn beslist ook leerzaam). In juni werd Ahmadinejad vanuit Turkije onmiddellijk hartelijk gefeliciteerd met zijn omstreden verkiezingsoverwinning. De strijd met de oppositie in Iran is een ‘binnenlandse aangelegenheid’ waar andere landen zich volgens Erdogan niet mee moeten bemoeien. In oktober kreeg Ahmadinejad openlijke Turkse steun voor zijn nucleaire avontuur. In november werd Ahmadinejad op een OIC-bijeenkomst extra hartelijk, door zowel AK-president Gül als AK-premier Erdogan, verwelkomd in Istanbul.
Maar dat was vorig jaar. In een onthutsend tempo kwamen de afgelopen dagen nieuwe berichten naar buiten over het Turkse buitenlandse en binnenlandse beleid die Westerse politici nu toch eindelijk aan het denken zouden moeten zetten.
Dossiers
Immigratie
De tekeningen van Gregorius Nekschot zijn altijd hard en vaak onsmakelijk, maar heel vaak zo ontzèttend raak. In één plaatje staat een boodschap waar je honderden woorden voor nodig zou hebben terwijl je dan nog niet de bijbehorende emotie hebt overgebracht. Soms vraagt een plaatje van Gregorius wel om behoorlijk veel voorkennis om het helemaal te kunnen doorgronden. De prent hiernaast is daar een voorbeeld van. Hij is me echt uit het hart gegrepen. Zelden iets gezien of gehoord dat zo vernietigend is voor sentimentalisme en hypocrisie in de politiek. Van alles zit er in. Op de eerste plaats de verwijzing naar de geschiedvervalsing ·····
Dossiers
Islamofobiefobie
journalistiek
De officiële presentatie van het boek Islamofobie? Een nuchter antwoord was gepland voor donderdag 18 februari 2010, in een klein zaaltje van het grote World Forum in Den Haag.
Nota bene aan het Churchillplein…
Deze presentatie moet worden uitgesteld omdat de directeur bang is voor geweld. Hij schreef
Naar aanleiding van ons gesprek moet ik u helaas mededelen dat ik uw verzoek om een boekpresentatie te houden in het World Forum niet kan honoreren. Ik kan de veiligheid van mijn collega’s, uw gasten en u zelf niet garanderen en om die rede is het, mijns inziens, niet verantwoordelijk om dit evenement plaats te laten vinden.
Let wel: het betrof een bijeenkomst voor alleen genodigden, waaronder vertegenwoordigers van de pers.
Ik heb hem indringend gevraagd om toelichting.
RECENSIE
Dossiers
Israël
Geschiedenis
mediakritiek
In 2008 publiceerde Chris van der Heijden een boekje met de provocerende titel: Israël, een onherstelbare vergissing. Om twee redenen wordt hier -nu nog- een uitgebreide bespreking gewijd aan dit essay. Op de eerste plaats omdat dit werkje een schoolvoorbeeld is van de wijze waarop tegenwoordig jodenhaat in de mainstream-media en de landelijke politiek verwoord wordt. Op de tweede plaats omdat de schrijver docent is aan de School voor de Journalistiek in Utrecht. Misschien houden beide redenen ook verband met elkaar.
Dossiers
CO2
Het lijkt wel of het weer er mee te maken heeft. Nu het enkele weken achter elkaar flink koud is en de sneeuw voor het eerst in decennia echt een tijdje is blijven liggen, volgen de berichten die het verhaal over de ‘Manmade Global Warming’ ondermijnen elkaar in steeds hoger tempo op.
De beruchte hockeystick-curve van Al Gore was al eerder onderuit gehaald. De data waar deze grafiek een voorstelling van gaf bleken afkomstig van een bespottelijk gering aantal basisgegevens. Vervolgens kwam de verdwijnende sneeuw van de Kilimanjaro in beeld: niet al te zeer door paniek of fondsenwerving in beslag genomen wetenschappers stelden vast dat die sneeuw wel verdwijnt maar dat groei en krimp van de sneeuwkap van de hoogste berg in Afrika een periodiek astronomisch verschijnsel is met een heel lange periode. De huidige krimp heeft dus niets te maken met CO2, laat staan met door mensen veroorzaakte klimaatverandering. Tussendoor hadden we dan nog dat hysterische mediaspektakel in Kopenhagen waar gesproken werd in termen van gewenste gemiddelde temperatuur. Pink Floyds “Set the Controls for the Heart of the Sun” revisited…
Dossiers
CO2



