In oktober 1990 werd Helmut Kohl kanselier van het herenigde Duitsland. Of het hem daardoor naar het hoofd gestegen was of niet: nauwelijks een jaar later, december 1991, ging Duitsland op eigen houtje over tot de erkenning van Slovenië. Dit was niet afgestemd met andere Europese regeringsleiders. Door het gijzelen van het streven naar Europese eensgezindheid chanteerde hij daarmee de rest van Europa en hij kreeg zijn zin: de rest van Europa sloot zich aan. Hoewel Kohl vanwege deze kwestie in sommige kringen beschouwd wordt als belangrijke medeschuldige aan het uitbreken van de Balkanoorlog -die goed beschouwd nog steeds voortduurt- viel er wel wat te zeggen voor zijn opstelling met betrekking tot Slovenië. Zowel de ontwikkelingen in Slovenië in de twee jaar voor de onafhankelijkheidsverklaring als de ontwikkelingen in dat land nadien, pleiten voor het oordeel van Kohl voor wat betreft Slovenië sec, los van de invloed die van de Duitse alleingang is uitgegaan op de rest van Joegoslavië.
Sarkozy's chantage van Europa en Navo door zijn eenzijdige, misdadige keuzes inzake Libië, keuzes die lijken te zijn ingegeven door intern-Franse overwegingen en oliebelangen, is van een heel andere orde.
De informatie die doordringt na de moord op de militaire leider van de Libische rebellen, Abdel Fattah Younis, zet daarop de schijnwerper. Dat is de reden dat ik hieronder de Nederlandse vertaling geef van een stuk van Stratfor, Global intelligence.