Naam:  Wachtwoord:   Ingelogd blijven? Wachtwoord kwijt? (Waarom) Registreren
 
          
                         
Dit is het archief van Islamofobie.nl
Sinds juli 2014 verschijnen hier geen nieuwe stukken meer. De artikelen worden *) heringedeeld in acht categorieën: zie de knoppen links. Met uitzondering van de categorie 'Islam(itische ideologie)' is de indeling nu niet meer naar thema, maar naar aard van de stukken. Vier jaar lang lag het hoofdaccent op het voeren van de noodzakelijke ideologische strijd: zie het motto hierboven. In de komende jaren zal ik (initiatiefnemer en belangrijkste leverancier van teksten voor islamofobie.nl) me meer richten op de noodzakelijke politieke strijd. In termen van deze indeling: veel meer nadruk op Voorstellen, Politieke organisatie en iets meer op Opinie. LEES VERDER »
 
 
Gaza-vloot
Het breken van een militaire belegering is een militaire handeling

imageLos van het feit of de Israëlische actie om de Gaza-vloot te stoppen slim was, kan men het legitieme karakter ervan absoluut niet in twijfel trekken. Wat Israël deed ligt volledig in de lijn van zowel internationale als nationale wetgeving. Om te begrijpen waarom moeten de complexe gebeurtenissen op zee worden gereconstrueerd.
»
Ten eerste is er de Israëlische blokkade van Gaza die ook een maritieme blokkade omvat. Toen Israël - nadat het meerdere malen werd aangevallen door de omringende Arabische landen - de bezetting van de Gazastrook beëindigde, werd er geen blokkade opgelegd. Israël liet zelfs agrarische faciliteiten achter in de hoop dat de pas bevrijde Gazastrook een vreedzaam en productief gebied zou worden. In plaats daarvan greep Hamas de controle over Gaza om oorlog te voeren tegen Israël. Bijna 10 000 antipersoonsraketten gericht op Israëlische burgers waren het gevolg. Dit was niet alleen een daad van oorlogsvoering, het was een oorlogsmisdaad. Israël reageerde door een blokkade in te stellen, zodat er geen raketten - of ander materiaal dat kan worden gebruikt voor het voeren van oorlog tegen Israëlische burgers - Gaza zou kunnen worden binnengesmokkeld. Ook Egypte stelde een blokkade in en Israël liet steeds humanitaire hulp toe via de checkpoints. Nooit kon men spreken van een humanitaire crisis in Gaza, wel van een tekort aan bepaalde goederen. Dat tekort zou onmiddellijk eindigen als de raketaanvallen zouden worden beëindigd.

Over de legitimiteit van blokkades als reactie op oorlogsdaden is geen twijfel mogelijk. Toen de Verenigde Staten een blokkade optrokken tegen Cuba tijdens de rakettencrisis, bracht de State Departement een advies uit waaruit men kon opmaken dat de blokkade wettig is. En dit ondanks het feit dat Cuba geen oorlogsdaden tegen de Verenigde Staten had gepleegd. Ook andere landen hebben op die manier maritieme blokkades ingesteld om hun eigen veiligheid te garanderen.

Het tweede punt is de vraag of een wettige blokkade mag worden gehandhaafd in internationale wateren. Ook hierover zijn zowel de wetgeving als de praktijk zeer duidelijk. Als er geen twijfel over bestaat dat de schepen vastberaden zijn om de blokkade te doorbreken, dan mag de blokkade worden gehandhaafd vooraleer de aanvallende schepen de grens met de binnenlandse wateren overschrijden. Opnieuw: ook de Verenigde Staten en andere westerse landen zijn vaak aan boord gegaan van schepen op volle zee om hun veiligheid te kunnen garanderen.

Ten derde: waren de mensen aan boord van de vloot onschuldige niet-strijders of hebben ze die status verloren zodra zij deelnamen aan het breken van de blokkade (een militaire daad)? Deze vloot was beslist niet bedoeld om humanitaire hulp aan de inwoners van Gaza te bieden, maar wel om de volkomen legale Israëlische militaire blokkade te doorbreken. Het bewijs ligt in het feit dat zowel Israël als Egypte hebben aangeboden om al het voedsel, medicijnen en andere humanitaire goederen naar de Gazastrook te sturen, onder voorwaarde dat de schepen een Israëlische of Egyptische haven zouden binnenvaren. Dat menselijke aanbod werd botweg afgewezen door de leiders van de vloot die onomwonden stelden:
Deze missie gaat niet over het leveren van humanitaire hulpgoederen, het gaat over het breken van de Israëlische belegering op 1,5 miljoen Palestijnen. (AFP, 27-05-2010)

Het breken van een militaire belegering is een militaire handeling, en zij die bewust deelnemen aan deze militaire actie zaaien twijfel over hun status als niet-strijder.
Het is echter een belangrijke vraag in hoeverre ‘burgers’ die ermee instemmen om deel te nemen aan het breken van een militaire blokkade al dan niet strijders zijn geworden. Ze zijn in elk geval iets helemaal anders dan louter onschuldige burgers, en mogelijk zijn ze ook geen strijders ‘pur sang’. Ook in de Gazastrook is het onderscheid tussen burgers en strijders vaak flinterdun, en dat is juist een van de grootste krachten van terroristische organisaties zoals Hamas. Het karakteriseert de asymmetrische oorlogsvoering waartoe Israël wordt gedwongen.

Tot slot is er het recht op zelfverdediging van de Israëlische soldaten, die aan boord werden aangevallen door activisten. Het staat buiten kijf dat elke persoon die een wapen opneemt om een Israëlische soldaat aan te vallen, zijn status van onschuldige burger verliest. Elke Israëlische soldaat had het recht om zichzelf en zijn collega’s te beschermen tegen aanvallen met messen en staven. Wie nog twijfelt aan het feit of de Israëlische soldaten zomaar werden aangevallen, moet gewoon de filmpjes op Youtube bekijken. Daarop is te zien dat de zogenaamde ‘vreedzame activisten’ herhaaldelijk Israëlische soldaten met metalen staven bewerkten (bijvoorbeeld hier). Ieder individu heeft het recht om dergelijke aanvallen te beantwoorden met dodelijk geweld, zeker omdat de soldaten op het schipdek in de minderheid waren. De ‘rules of engagement’ van Israël verplichtte de soldaten enkel te vuren met verfkogels, tenzij hun leven in gevaar is. Welk land ter wereld zou onder die omstandigheden het recht op zelfverdediging van zijn soldaten ontnemen?

De internationale gemeenschap heeft Israël opnieuw zwaar veroordeeld, en dit zonder rekening te houden met de legitimiteit van de acties van Israël. De Israël-critici hebben geen nauwkeurige omschrijving kunnen geven van wat Israël precies heeft gedaan dat indruist tegen het internationaal recht. Sommigen hebben ten onrechte gefocust op de blokkade zelf. Anderen hebben ten onrechte aangehaald dat men niet aan boord had mogen gaan in internationale wateren. Maar de meesten hebben simpelweg gewezen op de dood van de zogenaamde vredesactivisten, terwijl hun dood enkel het resultaat blijkt te zijn van wettige zelfverdediging. Geen enkele van deze factoren rechtvaardigt een veroordeling, maar het eindresultaat geeft aan dat de missie een mislukking was. Daarover moet zeker worden nagedacht door Israëlische beleidsmakers. Het is echter belangrijk een onderscheid te maken tussen slecht beleid aan de ene kant en vermeende schendingen van het internationaal recht aan de andere kant. Alleen het laatste zou een internationale interventie rechtvaardigen, en dat is simpelweg niet het geval.

Maar los van deze legalistische ontleding blijft de essentie dezelfde: het gevecht dat plaatsvond op zee is in wezen een clash tussen een islamistische coalitie die Turkije probeert te leiden en die ook Iran, Hamas en Hezbollah omvat aan de ene kant, en liberale en westers georiënteerde strijdkrachten die worden vertegenwoordigd door Israël aan de andere kant.  

SamvR,  03-06-2010          

Reacties
Er is nog niet gereageerd op dit stuk
Reageren is niet mogelijk op dit bericht.