Naam:  Wachtwoord:   Ingelogd blijven? Wachtwoord kwijt? (Waarom) Registreren
 
          
                         
Dit is het archief van Islamofobie.nl
Sinds juli 2014 verschijnen hier geen nieuwe stukken meer. De artikelen worden *) heringedeeld in acht categorieën: zie de knoppen links. Met uitzondering van de categorie 'Islam(itische ideologie)' is de indeling nu niet meer naar thema, maar naar aard van de stukken. Vier jaar lang lag het hoofdaccent op het voeren van de noodzakelijke ideologische strijd: zie het motto hierboven. In de komende jaren zal ik (initiatiefnemer en belangrijkste leverancier van teksten voor islamofobie.nl) me meer richten op de noodzakelijke politieke strijd. In termen van deze indeling: veel meer nadruk op Voorstellen, Politieke organisatie en iets meer op Opinie. LEES VERDER »
 
 
Mahomet en de Mediterranee

De Middellandse Zee was tot het midden van de zevende eeuw het centrum en
de belangrijkste verbindingsweg van de westerse wereld. Deze wereld viel toen
nog grotendeels samen met de grenzen van het oude Romeinse Rijk, al waren delen
van dat rijk nu in handen van Germaanse stammen. Als gevolg van de Islamitische
veroveringen verloor de Middellandse Zee haar verbindende functie voor de
westerse christenheid.
Door de vijandschap tussen de Islam en het Latijns Christendom raakte West
Europa voor eeuwen verstoken van contact met het Midden en verre Oosten en was
het al die tijd op zich zelf aangewezen.
Dat teruggeworpen worden op zich zelf leidde in eerste aanleg tot een
economische en culturele verarming. De positieve zijde van de medaille was dat
in de isolatie een eigen cultuur kon ontstaan, met wortels in het klassieke
Romeinse verleden maar ook in de Christelijke kerk en in de Germaanse
juridische en sociale tradities.

»
In de elfde eeuw, toen het contact met de beschaafdere delen van de wereld op een tweetal plaatsen werd hersteld, was het Latijnse christendom niet alleen 
meer het arme broertje op een culturele buitenpost, het had nu een eigen 
culturele inbreng.
Vooreerst was die inbreng vooral militair en godsdienstig en kwam zij tot
 uiting in de kruistochten. Die vonden niet alleen plaats in het heilige land
 Palestina. De belangrijkste kruistochten in getal, duur en aantal betrokken
 kruisvaarders vonden plaats in het Noord Oosten van Europa, in de Slavische
 landen. De cultureel belangrijkste vond plaats in Spanje: de Reconquista.
dan is de 
culturele bloei die de eerste eeuwen na de Arabische veroveringen plaats vond 
in het Midden Oosten en in Spanje eigenlijk de anomalie

De kruistochten waren niet alleen worstelingen om gebied of om de 
superioriteit van een geloof. Er vond daarnaast een belangrijke overdracht van 
cultuur plaats en die overdracht was sterk eenzijdig.
In Spanje en in Sicilië, waar de veroveringen op de Islam een meer blijvend
 karakter hadden dan in Palestina, ontstond onder invloed van die vijandige 
godsdienst een grote bloei van de Latijns-Christelijke cultuur, die zich via 
Italië en Frankrijk over de hele Westerse Christenheid verspreidde. Hoe zij
 zich, na de omslag in de Renaissance, ontwikkelde tot de Westerse cultuur zoals
 we die tegenwoordig hebben, is bekende geschiedenis.
Wat minder bekend is, is
 waarom de Arabische cultuur in die zelfde tijd verstarde. Wij leren op onze
 scholen niet waarom sinds de dertiende, en betoogbaar zelfs sinds de elfde eeuw
, geen werkelijke groei of vernieuwing heeft plaats gevonden in de Dar al Islam.

Sommigen wijten dat aan de opkomst van de Turken, anderen zien het als een interne ontwikkeling in de Islam zelf. Zou die opvatting juist zijn, dan is de 
culturele bloei die de eerste eeuwen na de Arabische veroveringen plaats vond 
in het Midden Oosten en in Spanje eigenlijk de anomalie. Dan is niet de latere 
verstarring maar de eerdere bloei het raadsel dat een verklaring behoeft.

Ingenieus, die laatste verklaring, maar niet helemaal bevredigend. Daarvoor is wat er in Bagdad, Samarkand en Cordoba tot stand gebracht werd te indrukwekkend en ook te veel
betekenend geweest in haar invloed op onze eigen beschaving.
Ik houd het erop 
dat de verovering door de Mongolen en de ongehoorde verwoestingen waarmee die
 gepaard gingen de Dar al Islam in shock gebracht heeft. West Europa is daar als
 door een wonder voor gespaard gebleven. De macht die de gebedsleiders en 
wetsuitleggers naar zich toe getrokken hebben in het Midden Oosten werd
 mogelijk doordat de bevolking hen aanvaardde als een straf van Allah. Van de
 vier eeuwen lange bloei van de Arabische beschaving is het volgende de korte 
geschiedenis.
het Midden Oosten was rijp voor een opstand tegen Byzantium toen de Arabieren er 
binnenvielen in de zevende eeuw


In de zevende eeuw viel een oud ras van onbeschaafde barbaren, de 
Arabieren, het Byzantijnse rijk binnen en veroverde in korte tijd het Zuidelijk
 gedeelte daarvan, het Midden Oosten.
Anatolië, het tegenwoordige Turkije, bleef 
in Byzantijnse handen tot de komst van de Turken. In het Westen veroverden de 
Arabieren Noord Afrika en een eeuw later Spanje dat in die tijd in het bezit 
was van de West Gothen. De Arabieren hadden een nieuwe godsdienst, die de
 inspiratie was geweest voor hun eensgezindheid en plotselinge veroveringsdrang.

Het was een wat verward samenraapsel van Joodse, Christelijke en oude heidense 
elementen, op dichterlijke wijze gepreekt door de profeet Mohammed en op 
schrift gesteld door zijn volgelingen. Mohammed zag zich als de opvolger van 
Jezus en de andere Joodse profeten, maar tegelijk als de laatste in hun rij. De 
verovering van het Midden Oosten door de Arabieren leidde tot een onverwachte 
nieuwe culturele bloei.
In de zestiende eeuw kwamen de Nederlandse provincies in opstand tegen de
 koning van Spanje vanwege een mengeling van te hoge belastingen, aantasting van
 oude rechten en gewoonten en een godsdienstgeschil. Om soortgelijke reden was
 het Midden Oosten rijp voor een opstand tegen Byzantium toen de Arabieren er
binnenvielen in de zevende eeuw. Dat was de belangrijkste reden waarom de 
verovering een onmiddellijk en doorslaand succes was. Binnen korte tijd waren 
flinke delen van de bevolking tot de Islam bekeerd en had ook de meerderheid 
van overgebleven Christenen zich onder het zachte juk van de kalief geschikt.

De nieuwe godsdienst, die aanvankelijk aan niemand werd opgedrongen, bevatte
 nogal wat elementen die theologen uit Antiochië en Alexandrië tegen
 Constantinopel hadden verdedigd en verder ook culturele overblijfselen uit de 
tijd van vóór Alexander de Grote, die op het platte land van het Midden Oosten 
nog volop aanwezig waren.

De onmiddellijke opbloei van de economie die in het nieuwe rijk van Mohammed 
ontstond, was in hoofdzaak een herleving van de vanouds aanwezige handel en
nijverheid die door de voortdurende oorlogen en de hoge belastingen van de 
voorafgaande eeuwen in de verdrukking waren geraakt.
Toen het Kalifaat van Bagdad in de dertiende eeuw door de 
Mongolen werd veroverd verloren kunsten en wetenschappen hun hoge beschermer door
 het verdwijnen van de Kalief en zijn Hof en kregen imams en wetuitleggers het 
in de Dar al Islam voor het zeggen

Die bloei ging gepaard met
 een herleving van de klassieke Griekse wetenschap en filosofie, die nu werd
 gecombineerd met elementen uit de Perzische en Parthische beschavingen, want 
ook die oude rijken waren door de aanhangers van Mohammed veroverd. Al snel
 streefde de nieuwe Islamitische beschaving de Byzantijnse voorbij in welvaart
 en creativiteit.
In de Dar al Islam, zoals het nieuwe Islamitische cultuurgebied zich noemde, nam Spanje een bijzondere plaats in. Andalusië gold met Bagdad, Caïro en Samarkand, als
centrum van de nieuwe beschaving. De geleerdheid van Andalus was voor een
 belangrijk deel de bron van de plotselinge en hoge bloei van de West Europese
beschaving in de tweede helft van de Middeleeuwen.
Van de drie erfgenamen van 
de Romeinen was de Dar al Islam de meest succesrijke, in de eerste helft van de
middeleeuwen zeker. Toen het Kalifaat van Bagdad in de dertiende eeuw door de 
Mongolen werd veroverd verloren kunsten en wetenschappen hun hoge beschermer door
 het verdwijnen van de Kalief en zijn Hof en kregen imams en wetuitleggers het 
in de Dar al Islam voor het zeggen.
Politiek waren het niet langer de
 Arabieren, maar eerst de Turken en een tijd lang ook de Mamelukken in Egypte
 die domineerden. Vanaf de dertiende eeuw ging het bergafwaarts met de 
Mohammedaanse beschaving.
In de zestiende eeuw was er een nieuwe opbloei in het
 Ottomaanse rijk, die mede veroorzaakt werd door massale immigratie van Joden en
 Moren uit het Iberisch schiereiland. Het kwam toen tot een aantal beslissende 
oorlogen tussen de Sultan en de vorsten uit het Habsburgse huis, die uiteindelijk
 door de Spanjaarden en Oostenrijkers werden gewonnen. Daarna werd de Dar al 
Islam allengs overvleugeld door het Westen en was het met haar grote invloed op 
de rest van de wereld gedaan.  
Verscheen vrijdag op het eigen weblog van Toon

Toon Kasdorp,  17-09-2011          

Reacties
# 1
Frans Groenendijk:

Een zeer nuchter, goed doordacht en wel overwogen stuk over de geschiedenis van het mohammedanisme. Zonder misplaatst respect en zonder datgene wat Jaap Montrooij in Het pak van mevrouw Hollandt (http://www.du21.nl/product_details.php?item_id=7) zo mooi beschrijft als 'contemporisering van de geschiedenis. Een aanrader en een stuk dat om uitgebreide en doordachte reacties schreeuwt.

18-sep 2011 ,  02:11
# 2
Alf Jans:

Geachte heer Kasdorp: de verstarring van de Arabisch, Islamitische wereld was niet de schuld van Hulagu Khan. Toen hij het centrum van de Abbasidische macht vernietigde in 1258 was deze beschaving al lang verstard. Hulagu heeft bij lange na niet de hele umma veroverd. Het merendeel bleef in handen van de Mohammedanen. Een deel van zijn troepen, gestuurd om verdere veroveringen te maken in dar al din, werd vernietigend verslagen bij de slag van Ain al Jaluth (1260). Uw argument dat de mohammedaanse wereld in shock verkeerd kan dan ook niet gelden. De mohammedaanse Mamelukken waren als eersten er in geslaagd om de Mongolenstorm af te wenden. Het zelfvertrouwen van de mohammedanen moest toen toch weer een boost hebben gekregen, zoals bij de overwinningen van Saladin.
Het was en het is nog steeds zo typisch voor deze cultuur om de oorzaken van eigen mislukking buiten zichzelf te zoeken. In dit geval hadden de Mongolen het gedaan.
Het stilstaan op een bepaald punt van culturen en beschavingen is geen uitzondering maar regel. Alle beschavingen (op een na) bereiken op een gegeven moment een plafond die ze niet kunnen doorbreken. Er vindt dan geen vernieuwingen meer plaats. Dit kan men vooral zien in de gevallen van Egypte, India en China. In dit licht bezien is de Arabisch/islamitische er een tussen vele.
De Arabisch/islamitische beschaving is zoals u het zelf stelt het resultaat van onderwerping van bevolkingen door militair succesvolle krijgers die cultureel echter lager staan. Twee groepen met een verfijnde cultuur kan men onderscheiden, de Byzantijnse, erfgenaam van de Hellenistisch Romeinse beschaving en de Perzen, eveneens met een complexe beschaving.
De inbreng van de Arabieren is hun uit religieus fanatisme afkomstige militaire successen en hun godsdienst. Wie weleens in hun religieuze geschriften heeft gelezen komt al gauw tot de conclusie dat dit barbaarse gedachtegoed vol van onzin en bijgeloof, geen enkele basis kan bieden voor het optrekken van een geavanceerde beschaving.
Voorzover er al sprake is van een beschaving was dit de prestatie van de mawali (de onderworpen volkeren). De opulente pracht van het hof van Haroun al Rashid is het gevolg van het verzamelen van geplunderd goed van de onderworpen volkeren. In de verhalen over dit hof zijn verhalen over harems bijv. een vast gegeven. Harems zijn het resultaat van de roof van vrouwen na een succesvolle jihad.
Hetzelfde verschijnsel kan men overigens zien bij Djengiz Khan die na zijn geweldige militaire successen een enorme bloei teweegbracht door allerlei vaklieden en geleerden uit zijn pasveroverde rijk in zijn nieuwe hoofdstad Shangdu oftewel Xanadu te verzamelen.
U stelt: Dan is niet de latere verstarring maar de eerdere bloei het raadsel dat een verklaring behoeft.
De door u geconstateerde anomalie is gemakkelijk te verklaren. De bloei werd veroorzaakt door de talenten van de mawali en de geaccumuleerde rijkdommen ervan. Het is juist dat de onderworpen mensen niet gedwongen werden om zich te bekeren. Echter ze moesten wel een tweederangs status aanvaarden en de jizya betalen. Om aan de vele ondraaglijke chicanes te ontkomen gaven velen er dan de voorkeur aan om ge´slamiseerd te worden. En dan KOMEN ZE IN EEN MUHAMMADAN STATE OF MIND en dan komt de verstarring die inherent is aan het Mohammedanisme.
Nogmaals wie verwacht dat de fundamentele teksten van het Mohammedanisme de basis kan vormen voor een geavanceerde beschaving is met u goedvinden, niet goed bij zijn hoofd.
Dat dit verschijnsel zich herhaald heeft kan men zien bij de Ottomanen. Ook hier militaire successen, opulente kalifaat met de obligate harems. Na aanvankelijke (schijn) successen een langzame afglijden naar de status van Zieke Man van Europa.
Idem bij de Mughals in India. Wat een verschil met de ontwikkelingen in het Westen.
Ik kijk graag naar zenders zoals Nat.Geo waar men soms documentaires uitzendt over de bouw van allerlei spectaculaire bouwwerken in de Golfgebieden. De een of andere Arabische architect levert wel eens een ideetje over hoe een gebouw eruit moet zien. De know how echter wordt haast uitsluitend door Westerse experts geleverd terwijl de lichamelijke arbeid door arbeiders uit arme Aziatische landen gedaan wordt. Wanneer er maar genoeg tijd eroverheen is gegaan zullen er genoeg schrijfsels te vinden zijn die berichten over de fabelachtige prestaties van Arabische architecten en bouwtechnologen die fantastische bouwwerken hebben gewrocht zoals de Burj al Arab.
Mijn excuses aan Frans Groenendijk voor de omvang die deze reactie heeft aangenomen.

18-sep 2011 ,  04:24
# 3
Frans Groenendijk:

Hartelijk dank voor deze bijdrage. Excuses voor de lengte ervan zijn volkomen misplaatst!
Niet voor niets is het mogelijk om hier vrij lange reacties te plaatsen. De kwaliteit van de reacties telt veel zwaarder dan de kwantiteit.
Ik kom later uitgebreid inhoudelijk op dit onderwerp terug. Heel kort voor nu: veel meer dan (andere) godsdiensten leent de leer van Mohammed zich om te worden gebruikt door heersers. Afgezien van het regelen van machtsverhoudingen is het een nogal lege ideologie. In het verre verleden waarover hier gesproken wordt, kon die ideologie zodoende een gunstige factor zijn voor heersers die zelf ook al bepaalde kwaliteiten hadden.
Ik denk dat voor het verval en met name het definitieve karakter van het verval van het mohammedanisme je niet heen kunt om Ibn-Taymiyya (het formuleren van de leer dat oppositie tegen een heerser toegestaan kan zijn ook al noemt hij zichzelf moslim).

18-sep 2011 ,  04:41
Reageren is niet mogelijk op dit bericht.