Tegengif
Dhimmitude
In mijn regionale krant stond een stuk over een avond georganiseerd in een Gereformeerde kerk onder leiding van de aldaar werkzaam zijnde dominee. Het zou gaan over moslims en wat het nu precies inhoudt, de islam.
Het was namelijk zo, stond in het stukje, dat wij hier bijna geen moslims zien en dat we daarom geen flauw benul hebben wat hen bezighoudt. En zoals u weet, onbekend maakt onbemind, zodoende zouden op die avond echte moslims helemaal uit Rotterdam naar die avond komen zodat de aanwezigen eens van dichtbij wederzijds respect konden uitwisselen.
NOS-Journaal: vernieling kerk kopten eigen schuld
Een soort ground zero kerk, uh, ontmoetingscentrum
Tegengif
Dhimmitude
Inderdaad adembenemend, dit stukje 'berichtgeving' in het NOS-journaal van 27 november jl.. Ik zat erbij, en ik keek ernaar, en dat alles met stijgende verbazing en afschuw. Een weekje elders en het niet meer vlijtig volgen van het nieuws hier (toch al een opgave, je moet telkens checken of je niet naar het jeugd- of kleuterjournaal zit te kijken), valt de bevooroordeeldheid ervan blijkbaar meer op dan in afgestompte staat het geval is.
Tegengif
Gematigden & hervormers
Vandaag is er een bijeenkomst in De Balie in Amsterdam onder de nietszeggende titel 'Rayhana'. Voor wie deze Algerijns/Franse schrijfster/actrice kent, zegt het wel wat: de bijeenkomst gaat over de positie van vrouwen in Algerije. In een land dus waar het patriarchaat (of tribalisme?) en de leer van Mohammed welig tieren. Van de week las ik over dat land dat er 900 moskees/bidhuizen zijn gesloten in het kader van de strijd tegen wat door velen gezien wordt als de Noord-Afrikaanse poot van Al-Qaeda.
De 'idealen' van Mohammed zijn onverenigbaar met die van de westerse beschaving. De botsing doet zich ook in het Westen zelf voor, maar natuurlijk op een heel andere manier dan in landen waar Mohammed nog op een zeer hoog voetstuk staat. De praktijk onder mensen die als moslim worden aangeduid staat hier vanzelfsprekend, en gelukkig, heel wat verder af van de leer van Mohammed dan in landen als Somalië, Pakistan of Afghanistan waar de geest van het akkervers springlevend is. Vrouwen in het Westen hebben het in verschillende opzichten heel moeilijk met 'de islam'. De hier afgebeelde jongedame geeft met haar weblog van die worsteling, waarschijnlijk onbedoeld, een pijnlijk duidelijk beeld.
Pakistan-2011, Perzië-1951: moorden en dreigen uit naam van Mohammed
Verontrustende overeenkomsten, alarmerende verschillen
Tegengif
Gematigden & hervormers
Hiernaast staat een foto van Mumtaz Qadri, bodyguard van de Pakistaanse gouverneur Salman Taseer, kort na zijn arrestatie. Twee dingen vallen op aan zijn tronie: een grote rare plek op zijn voorhoofd en een gelukzalige gezichtsuitdrukking.
Net als Mustafa Abdel-Jalil, de man die Sarkozy, met steun van andere westerse landen, nu in Libië aan de macht helpt, vertoont Qadri het lichamelijke kenmerk van de mohammedaanse fundamentalist: het bid-eelt of de zebibah.
Tegengif
Appeasement
In de maanden voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog overlegde het regime van Stalin zowel met Hitler-Duitsland als met Groot-Brittannië en Frankrijk. De communisten spraken met de nazi's over het vernietigen en samen opdelen van Polen en met de oude bondgenoten uit de Eerste Wereldoorlog over een coalitie die de veiligheid van Polen tegenover de nazi's zou garanderen.
Tot mei 1939 was de, tot dan toe onvoorstelbaar succesvolle, Litvinov nog minister van buitenlandse zaken voor de bolsjewieken. Onder zijn leiding leek de voorkeur nog duidelijk uit te gaan naar een anti-nazi coalitie.
Geschiedenis
Tegengif
In de Volkskrant van 15/10/11 staat een ingezonden stuk over de TV serie De Slavernij en de schrijvers zijn niet tevreden. Hoewel wat daarin te zien en te horen is feitelijk wel klopt vindt men de toonzetting te luchtig.
Tot op zekere hoogte is die kritiek juist en aan de andere kant is het omgekeerde waar. Juist is dat het slaventransport mensonterend was en dat daar niet aan af doet dat ook het leven van het scheepsvolk in de zeventiende en achttiende eeuw te wensen overliet, zodat de sterftecijfers bij beide groeperingen ongeveer even hoog lagen. Onjuist is de kritiek op de TV serie voor zover die inhoudt dat er niet gezegd zou mogen worden dat het leven op de plantages in het algemeen wel mee viel.
Pallywood ontmaskerd
Veel deelnemers aan strijd om de Veit-Harlan-award
Tegengif
“Ik ben een geleerde”
Overwegingen naar aanleiding van "Een geslaagde clash" in Antwerpen
Tegengif
Gematigden & hervormers
"Een bijzonder geslaagde clash" noemde Sanctorum, een van de organisatoren van de bijeenkomst, het debat in Antwerpen waar Filip Dewinter, Abu Imran, Wim van Rooy (publicist) en Ergun Top (christendemocraat) spraken over het thema "Islam in Vlaanderen, vriend of vijand".
Ik heb mijn twijfels.
Het is jammer dat in de berichtgeving over het debat niets naar buiten komt over de inhoudelijke bijdrage van Wim van Rooy of over de bizarre standpunten van de 'gematigde volgeling van Mohammed', Ergun Top maar dat is niet de belangrijkste grond voor mijn twijfels.
Geschiedenis
Tegengif
Niemand kan ontkennen dat het met Rhodesië
bergaf is gegaan sinds Robert Mugabe daar aan de macht gekomen is. Hij heeft
geen erg goede naam meer in Europa sinds zijn bevolking honger leidt en
epidemieën het land teisterden, maar de rol die Engeland en andere Europese
landen in de teloorgang gespeeld hebben is daarbij onderbelicht gebleven.
De ZAPU van Mugabe en Joshua Nkomo is een
van de vele ‘bevrijdingsorganisaties’ geweest die sinds het optreden van de Mau
Mau in Afrika hebben geacteerd om de macht in handen te krijgen. Door het
gebruik van het woord bevrijding wisten zij zich gesteund door het progressieve
deel van de westerse samenleving. Daarbij werden er nooit vragen gesteld
over de methoden waarvan de bevrijders zich bedienden of naar de
gevolgen die hun optreden meebracht voor de bevrijde bevolking.
De Koran heilig verklaren, verbieden, verbranden of lezen?
Het geheim van de Koran
Tegengif
Koran & context
Reageer hier of bij YouTube
Tegengif
Koran & context
Volgens Joris Luyendijk, die vijf jaar correspondent in het Midden Oosten is geweest,
was het verschil tussen het Irak van Saddam Hoessein en de andere Arabische
staten hoofdzakelijk dat Saddam de buitenlandse correspondenten net zo behandelde
als zijn eigen landgenoten [1].
Zoals we intussen hebben kunnen waarnemen, is het er door het verdwijnen van
Saddam ook niet beter op geworden. Minder corruptie en meer geweld is geen
verbetering. De Arabische samenleving deugt niet, niet in Irak, maar ook niet
in de Libanon, in Gaza of op de plaatsen in Arabië waar dit jaar de revolutie
is uitgebroken. Dat dit een gevolg zou zijn van de zittende verkeerde regimes
die door westerse mogendheden in het zadel geholpen en gehouden worden is niet
erg waarschijnlijk. In dat geval zou je tussen de twintig er toch wel één hebben waar het anders is en die is er niet.
Tegengif
Koran & context



