Reacties
Bij Sultan Knish, d.d. 14-6-‘10 (internet) een belangwekkende beschouwing over “How European Tolerance Islamized Turkey”
De stelling is dat de slappe, Chamberlain-achtige aanvaarding van de Islam in West Europa bij Moslim’s de gedachte heeft doen ontstaan dat moderniteit en Islam te combineren zijn. Vandaar de nieuwe koers van Turkije.
(M.i. is die combinatie op de lange duur onhoudbaar)
Is dit een toevallige kwetsing van de fameuze Franse laïcité en zou iets dergelijks in Nederland onmogelijk zijn :
http://www.youtube.com/watch?v=1PJZ05ZPn5I&feature=player_embedded
?
Tja, Parijs is ver weg, nietwaar?
In de Wallstreet Journal van 3-6-‘10 heeft Robert L. Pollock het over “Erdogan and the Decline of the Turks”.
Het maakt zonneklaar dat Erdogan doelbewust richting de Islamwereld koerst, en eigenlijk niets heeft met het Westen.
Om Erdogan’s insteek in te schatten moet je je helaas wat verdiepen in de recente Turkse geschiedenis. Dat doet niet iedereen.
Zie bijvoorbeeld bladzijde 171 van mijn boek.
“Op een bijeenkomst van zijn partij in Usak op 7 maart 2008 reageerde Erdogan op de vraag van een burger of hij amnestie ging geven met ‘..er is geen amnestie. Zij die misdaden plegen zullen gestraft worden. De staat heeft niet het recht om de moordenaar gratie te verlenen. De erfgenamen van het slachtoffer hebben het recht om de moordenaar gratie te verlenen. Zo moet het zijn.’”. Volkomen in overeenstemming met de letter en geest van de Koran.
Om tot een gematigde Mohammedanisme te komen moeten de mumins zodanig veel bladzijden uit de qur’an scheuren dat er een boekje ontstaat, zo dik als de Donald Duck.
Mijn reacties beneden over Turkije was van voor het incident met de Turkse schepen met “humanitaire hulp”. Hoe stompzinnig moet men nu nog zijn om voor Turkse toetreding tot de EG te pleiten.
“In search of ... moderate Islam” (Zie Jihad Watch (op internet)), een verslag van een symposium over de ‘gematigde’ Islam, gingen 4 Amerikanen, waaronder 2 gematigde Moslims en de welbekende Robert Spencer met elkaar in discussie.
Er werd op gewezen dat verspreid over de wereld van de Islam er nogal wat Moslimgroeperingen zijn, sommige behoorlijk talrijk, die de Koran niet letterlijk interpreteren, en daarmee wellicht aangrijpingspunt zouden kunnen worden voor een verlichte Islam.
Robert Spencer merkte daarover op: ‘But I am not sure that the existence of Muslims who are generally considered heretics and persecuted for their heresy, which often consists precisely of their rejection or reconstituition of the jihad doctrine, constitutes the existence of a “moderate Islam” upon which Westerns should place any hope. The likelihood that these groups are going to stop being persecuted minorities and eventually attain mainstream status without abjuring exactly the elements of their beliefs that make them appealing to Westerners is slim at best.’.
Ofschoon Griekenland door zijn zuiders dolce far niente mentaliteit Europa heel wat hoofdbrekens kost, hoort zij voor 100% bij het Westen. De Griekse cultuur is de moeder van de Westerse beschaving. Ik noem slechts een paar namen: Thales, Anaximander, Anaximenes, Founding Fathers of Western Civilization.
Turkije is andere koek: veel groter, meer inwoners en een religie waarvan de waarden diametraal tegenover de Westerse staan. Turkije in Europa? Een helse nachtmerrie!
Turkije is wel een heel gecompliceerd geval. Enerzijds is er de steeds extremer en manifester optredende Mohammedanisme. Anderzijds het Kemalisme met zijn sterke oriëntatie op het Westen, een zekere mate van verlichtingsdenken (de Kemalisten hebben bijv. het Arabische door het Latijnse alfabet vervangen). Maar buitenstaanders zoals ik zien een derde variant; een toxische mengeling van rabiaat nationalisme en rabiaat mohammedanisme. Deze laatste tendens begint steeds meer te overheersen.
Angst: Turkije en Europa
De houding tegenover het mohammedanisme vormt een belangrijke reden waarom een groot deel van de bevolking van de Europese Unie afwijzend staat tegenover Turks lidmaatschap. Omgekeerd wordt dit verzet tegen Turks EU-lidmaatschap weer gezien als een uiting van islamofobie. Turkije is uniek binnen de mohammedaanse wereld en in de verhouding tot het Westen.
Turkije en Europa is het langste van de hoofdstukken die gaan over ‘angsten’. Er wordt vrij uitgebreid ingegaan op de geschiedenis van Turkije. Uiteraard wordt daarbij aandacht besteed aan de persoon en opstelling van Kemal Mustafa (wel betiteld als ‘de Ataturk’) en zijn rol in het beëindigen van het Ottomaanse Kalifaat.
Kemal Mustafa verwierp het Pan-Turkisme. Ook het idee van een gemeenschap van nauw samenwerkende mohammedaanse staten als een belangrijke vormgevende factor voor de Turkse politiek, ondersteunde hij niet. “Weg met die dromen en schaduwen uit het verleden. Die hebben al tot te veel ellende geleid” luidde zijn commentaar op beide. Maar hoewel hij het Pan-Turkisme dus afwees, was hij wel degelijk een nationalist. En hoewel hij bij uitstek bekend staat als de man die zorgde voor de scheiding van (de Turkse) staat en (mohammedaanse) kerk, moet de afstand van Atatürk tot het mohammedanisme ook niet overschat worden. Het kan geen kwaad er hier ook op te wijzen dat onder het kemalisme niet zozeer werk is gemaakt van het scheiden van staat en moskee maar meer van het onderschikken van de moskee aan de staat. Een illustratie hiervan wordt gevormd door de controle die de staat had en heeft op de opleiding en aanstelling van imams.
De verhouding tussen Turkije en de OIC zijn sinds 1996 dramatisch veranderd. In 1970 weigerde Turkije nog om het handvest van die organisatie te ondertekenen omdat er in verwezen werd naar mohammedaanse principes en de eenheid van en solidariteit onder de mohammedanen. Onder leiding van de AK-partij van Erdogan en Gül is Turkije inmiddels een prominent lid geworden van de OIC. In 1996 werd Enver Pasha herbegraven in Turkije: een trendbreuk in de Turkse geschiedenis. Van deze deadly rival van Atatürk, van deze man die niet alleen een van de hoofdverantwoordelijken was voor de Armeense genocidale deportaties maar ook de dood van tienduizenden, mogelijk honderdduizenden Turken kan worden aangerekend, die door de Turkse krijgsraad veroordeeld werd tot de doodstraf, van deze man werden de stoffelijke resten in 1996 met groot eerbetoon herbegraven in Istanboel. Het Kemalisme in Turkije is op sterven na dood.
De huidige top van de AK laat af en toe mohammedaanse proefballonnetjes op maar waakt er voor te snel te ver te gaan. Hun insteek om via de band van het EU-lidmaatschap de positie van het leger te ondergraven mag best briljant genoemd worden. In 2008 is nog gepoogd om de AK door de rechter verboden te laten verklaren Dat het nu mislukte om de AK te verbieden -terwijl het met voorgangers van deze partij waar de zelfde personen leiding aan gaven wel lukte- bevestigt het beeld dat het secularisme en de rol van het leger al sterk zijn teruggedrongen. In de aanklacht werd verwezen naar de manier waarop Erdogan de link legde tussen de hoofddoek en straatterreur:
Op de terugweg van zijn reis naar Duitsland in november 2005 bracht Erdogan het geweld in de getto’s van Frankrijk in verband met de hoofddoek. Hij zij:
Het verbod op de hoofddoek [Nota bene alleen op scholen: de situatie in Frankrijk ging dus meer lijken op die in Turkije zelf!] had invloed. Met hun houding van isoleren van migranten gemeenschappen riepen ze (Franse politici) geweld op.
De link die Erdogan legt tussen het Franse hoofddoekjesbeleid en het dodelijke geweld in de voorsteden is niet zijn enige indirecte bedreiging aan Europese landen. Zelfs met betrekking tot het EU-lidmaatschap legde hij expliciet de link met terreurdreiging:
Recep Tayyip Erdogan, de Turkse premier, heeft de leiders van de EU gezegd dat ze een zware prijs zullen betalen in de vorm van voortdurend en toenemend geweld van islamitische extremisten indien de EU Turkije afwijst als lid en bevestigd dat de EU een christelijke club is.
‘Het toelaten van een land dat islam en democratie samen heeft gebracht zal harmonie brengen tussen beschavingen. Wanneer het echter niet welkom is zal de wereld het hoofd moeten bieden aan de huidige situatie,’ zei hij, refererend aan het terrorisme door groepen als al-Qaeda — waarvan de lokale bondgenoten vorig jaar Turkije troffen met een bomaanslag op het Britse consulaat en drie andere doelen in Istanboel.
‘Dat is het duidelijke, actuele gevaar dat ons vandaag de dag omringt. Er is niets dat we kunnen doen wanneer de EU vindt dat het acceptabel is dat het eenvoudigweg bestaat als een christelijke club . . . maar als deze landen hun bruggen met de rest van de wereld verbranden zal de geschiedenis hen niet vergeven’.
Niet alleen is het kemalisme in Turkije op sterven na dood, het (neo)ottomanisme en nationalisme bloeien juist. Erdogans minister van Buitenlandse Zaken, Ahmet Davutoğlu, wordt algemeen beschouwd als neo-ottomaan.
De meerderheid van de Turkse bevolking is ook minder pro-westers dan vaak wordt voorgesteld.
En hoe gematigd is het Turkse mohammedanisme? Erdogan heeft meerdere malen zich openlijk uitgesproken tegen het idee dat er zoiets als een gematigd mohammedanisme bestaat. Er zijn zelfs vraagtekens te plaatsen bij zijn houding tegenover democratie. Christopher Caldwell noteerde in de New York Times van 25 september 2005 dat Erdogan, in de periode dat hij burgemeester was, democratie vergeleek met een taxi: “Je maakt er gebruik van tot je je bestemming bereikt hebt en dan stap je uit”.
Op dit moment is Turkije nog ver verwijderd van een situatie waarin mensen die het mohammedanisme de rug toe keren de doodstraf krijgen. Het is onmogelijk om uit te maken of dat iets is wat Erdogan en de zijnen in hun hart eigenlijk willen. Het is echter wel duidelijk dat ze op hun eigen manier bezig zijn met onderwerpen die ook hoog staan op de agenda van de mohammedaanse Wanneer die te groot wordt zal Turkije oorlog gaan voeren zo heeft men beloofd. Europa zweeg en zwijgt hierover.
Dat de Europese politieke elite de verschuivingen niet wenst te zien leidt terecht tot grote ongerustheid bij de Europese bevolking. Ongerustheid, boosheid, angst vooral over de kwaliteiten van die elite. Met ziekelijke angst of xenofobie heeft dit niets te maken, met incompetentie van die elite des te meer.