In deze nieuwsbrief

Nummer 3. Met enige vertraging vanwege het beloofde stuk over illegale immigratie in Israël. De nadruk in dat stuk is wat komen te liggen op Eritrea, land zonder vrienden, een ‘land van herkomst’.
Daarmee is het ook een zekere uitwerking geworden van de recensie van het boek Het immigratietaboe van Joost Niemöller.
In die recensie ook de aankondiging van meer aandacht voor dat boek op de nieuwe zuster webstek: Keizers & Kleren (niet te verwarren met het weblog K&K). Over wetenschapsbeoefening en hoe die misbruikt kan worden. De link gaat naar de ‘about’pagina.
 
In het stuk naar aanleiding van het opstappen van Kortenoeven en Hernandez uit de PVV-fractie een beetje (kritische) ‘inside’ informatie, maar geen modder.
Met name door de zeer verhelderende tweede afbeelding in het stuk over kiesdrempels zouden aanhangers van kleine partijen daar hun voordeel mee kunnen doen. 

Het verzoek om de Nieuwsbrief door te sturen aan mensen in uw kennissenkring die mogelijk ook geïnteresseerd zijn, geldt natuurlijk nog steeds. Ze kunnen eenvoudigweg hieronder hun e-mail adres ingeven. Opt-in natuurlijk. 

De politieke actualiteit

Dit keer een licht optimistisch geluid over internationale politiek.
Over de Nederlandse politiek is het wat moeilijker om daarvoor inspiratie te vinden, misschien over de berichtgeving.
Er waren wat signalen dat de situatie in Libië iets minder somber is dan velen gevreesd hadden. Op The American Spectator  zet Aymenn Jawad Al-Tamimi op een rijtje welke zaken hij onder- en overschat had. Dit is het meest hoopgevende stukje eruit (maar lees ook de rest):

In hindsight, I should have foreseen the impact of the stigma of being seen as agents of foreign powers by comparison with developments in Iraqi politics since 2005, where the Islamic Supreme Council of Iraq (ISCI)—a Shi’ite political faction—lost much support in the 2009 provincial elections in the face of the nationalist platform of Nouri al-Maliki.
ISCI, previously known as the Supreme Council for the Islamic Revolution in Iraq, felt compelled to change its name amid widespread suspicions of being an agent for Iranian interests.

Overigens lijkt dit effect in Egypte en in Syrië minder sterk. Barry Rubin noemt de positieve geluiden over Libië terloops in dit stuk dat verder nogal pessimistisch is over Syrië.
Het enige positieve wat er te melden valt over Syrië is dat de NOS iets voorzichtiger geworden lijkt te zijn in de berichtgeving over Syrië. Misschien in reactie op deze nieuwe staaltjes van ‘Pallywood’-‘journalistiek’ ?

Positief is ook dat Congreslid Michelle Bachman er hard tegenaan gaat om de (Amerikaanse) Moslimbroeders te ontmaskeren. Dit bericht is al van een maand geleden maar bepaald nog niet achterhaald. (M bedankt voor de tip)

In eigen land kwam het parlement terug van reces om te spreken over miljarden steun aan Spanje. De behandeling ervan in de commissie was een verbijsterende vertoning. Plasterk sprak uit dat hij ‘genoeg had’ van de opstelling van Finland en vroeg of daar iets structureels tegen gedaan kon worden. Jan Kees de Jager zat erbij te grinniken. 

Israël: zondebok onder een vergrootglas

Mensen die 'wan­trouwig' staan tegen­over de wes­terse be­schaving, eco­nomische voor­uit­gang en/of Israël, kunnen elk nieuws uit of over dat land gebruiken als munitie. Het maakt daarbij niet uit of dat nieuws zelf negatief of positief is.
Dit stukje sluit aan op het belang­rijkste thema uit mijn bespreking, een paar dagen geleden, van het boek Het immi­gratie­taboe van Joost Niemöller.
Het gaat over de worsteling van Israël met illegale immigratie, meer in het bijzonder door mensen afkomstig uit Eritrea.

(4 reactie(s)) | Frans Groenendijk | 16-07-2012     Lees verder op K&K

Prognoses, coalities en kiesdrempels: kleine partijen als zondebok

Op De Dage­lijkse Stan­daard zag ik er weer eens een langs­komen: een plei­dooi voor invoe­ring van een kies­drempel. In de reacties volgen dan gelijk ook oproepen tot afschaffen van de demo­cratie en 'invoering' van een twee­partijen­stelsel… Onge­twijfeld zal dit thema nog heel wat keren naar voren komen in de periode tot 12 september en waar­schijnlijk ook nog wel een tijdje daarna.
Ik moet altijd een beetje lachen over die verhalen, vooral omdat ik daarbij terugdenk aan de verkiezingen van 2002 in Turkije. Ik kom daar nog op terug, maar eerst iets over de reden waarom die verhalen over kiesdrempels steeds terugkomen. Ze hebben als achter­grond dat het in de praktijk nogal eens heel moeilijk blijkt om na de verkiezingen een stabiele regerings­coalitie te vormen. Ze worden extra aange­wakkerd door prognoses die lijken te voor­spellen dat het na de eerst­komende verkiezingen nog weer moeilijker zal worden. Wanneer je de tabel bekijkt (klik voor groter..

(nog geen reacties) | Frans Groenendijk | 13-07-2012     Lees verder op K&K

Ook een manier om het volk te vertegenwoordigen

Ongeveer tien weken gele­den stuurde ik met Maarten Vonk en Tommie Hendriks een e-mail aan alle Tweede Kamer­leden van CDA, CU en SGP. 28 e-mails dus. Op 30 april hadden we vier reacties ont­vangen en ik schreef over die vier het stukje "Chris­tenen als bond­genoten van Moham­med? Als lief­hebber van under­statements schreef ik: "Ze stemden niet tot optimisme of zelfs maar geruststelling, wel tot overpeinzing."
Van een van de andere CDA-kamerleden ontving ik deze week alsnog een reactie. Blijkbaar onder het motto "Elke reactie is beter dan helemaal geen reactie". Een verkeerd motto.
Onze e-mail bevatte 13 vragen. De aanleiding was een tweet van CDA-europarlementariër Wim van de Camp. Aan de kamerleden schreven we daarover: "Van de Camp heeft nog niet geantwoord maar intussen zijn we ook heel erg benieuwd naar antwoorden op deze vragen door andere christenen, naar uw antwoorden dus."
En wat is nu twee maanden later het antwoord?

(2 reactie(s)) | Frans Groenendijk | 08-07-2012     Lees verder op K&K

De PVV is geen ongewone partij

De dag nadat ik de afwij­zing ont­ving op mijn solli­citatie naar een plaats op de kandi­daten­lijst van de PVV, plaatste ik hier op Keizers & Kleren een lovende bespreking van het boek Marked for Death van Geert Wilders, onder de kop Wilders en Churchill. Ik sta nog steeds helemaal achter hetgeen ik daarin schreef. Ik bewonder Wilders zo ongeveer als Wim Kortenoeven hem bewondert. De PVV-was die Marcial Hernandez en Kortenoeven nu hebben buiten gehangen is echter wel erg vuil. Naar aanleiding daarvan schrijf ik hier toch ook nog iets over die afwijzing (onderaan dit stuk treft u een deel van mijn sollicitatiebrief). Iets politiek inhoudelijks.
Ik weet na de berichten van de twee kamerleden intussen niet zo zeker meer of ik op 12 september nog op de PVV zal stemmen. Maar is er wel een alternatief?

(4 reactie(s)) | Frans Groenendijk | 05-07-2012     Lees verder op K&K

"Afvalligen van de islam mogen gedood, andersom mag het niet"

En let op wat ik als reden geef. Ik geloof dat Islam de ENIGE godsdienst is, de ECHTE waarheid. Het klopt dus dat wij ex-Moslims vermoorden, maar indien andere godsdiensten nieuwe moslim-bekeerlingen willen vermoorden, dan hebben mensen die al moslim zijn het recht om hun geloofsgenoot te verdedigen. Dat is een vorm van jihad.

Dit lijkt misschien een extreem antwoord, maar het is de waarheid. Als moslims moeten we ons realiseren dat het onjuist is wanneer christenen nieuwe moslims vermoorden die eerst christen waren.

Meer over dit citaat

Oude blogpost: 08-09-2011

Waarin K&K afwijkt, of: de overeenkomst tussen mohammedanisme en mijngas

Wanneer we het hebben over ideologieën vormt het mohammedanisme wereldwijd de grootste bedreiging voor landen, volkeren en individuen.
In het Westen moeten we het dan hebben over het geheel van denkbeelden dat wel wordt aangeduid als 'cultureel marxisme'. Ik associeer dat met zaken als cultuurrelativisme, nulsomeconomie, de omwisseling van de rollen van slachtoffers en daders bij misdaad, oorlog en corruptie, het afwijzen van gezond verstand, het cultiveren van onvolwassenheid en het ombouwen van universiteiten tot propaganda-instituten. Hippiedenken is eigenlijk wel beter als containerbegrip hiervoor.
Het mohammedanisme vormt ín het Westen zelf, vóór het Westen zelf, een zegen omdat in haar manier van omgaan daarmee het hippiedenken en meer in het bijzonder het cultuurrelativisme, zich toont in haar meest perverse vorm: de relativering van de aard, de totalitair-politieke aard, van de mohammedaanse ideologie. Met als summum het demoniseren van Israël en als ultieme uiting daar weer van de 'Bocycot Israel'-actie. Zinsbegoochelend: het volk en de natie van nobelprijswinnaars, boycotten op universiteiten!

(1 reactie(s)) | Frans Groenendijk     Lees verder op K&K

In ieder geval iets over het verband tussen de vernietiging van de piramides en seksslavinnen. Waarschijnlijk de vergelijking van enige partijprogramma’s. U heeft ook nog stukken te goed over het niet te overschatten belang van demografische ontwikkelingen, over sharia-‘recht’spraak en iets over een ander land (dan China) dat te maken heeft met de ‘bloedige grenzen’ van het mohammedanisme.

Docenten techniek en natuurkunde hebben het maar makkelijk wanneer het gaat om het verlevendigen van hun lessen. Alleen al die bruikbare clips van The Mythbusters. Programma’s zoals Air crash investigations hebben als bijkomend plus dat ze nog niet vergiftigd zijn door politiek correctisme.
De clips van How it’s made zijn wat minder onderhoudend. Ze vormen wel een lofzang op verworvenheden van onze beschaving en deze heeft voor wat dat betreft nog iets extra’s: hij gaat over flight recorders, de ‘Zwarte Dozen’. Ze worden met zorg samengesteld met gebruikmaking van allerlei materialen en technieken maar het bijzondere eraan is eigenlijk het bestaan van de dozen als zodanig: het is de ultieme uitdrukking van de wens om te leren van fouten. De dozen hebben geen enkel nut voor de veiligheid van de mensen in de vliegtuigen waar ze inzitten en hebben alleen nut voor anderen wanneer het vliegtuig verongelukt. Ondenkbaar in een ‘ere-cultuur’.