In de eerste plaats is het vragen naar een enkele oorzaak bijna nooit erg zinnig. Wat zou je kunnen doen om het voor een volgende keer te voorkomen is een betere vraag. Maar ook dat is er een waar veel verschillende antwoorden op mogelijk zijn en waarschijnlijk geen definitieve of erg praktische antwoorden.
Jonge mensen zijn van nature geneigd tot geweld in groepen, ga daar nu eens van uit. Meestal zijn er voldoende remmingen om dit soort geweldsuitbarstingen te voorkomen, maar de samenleving is in Engeland kennelijk onvoldoende coherent en de remmen zijn er tijdelijk of voor langer afwezig.
(nog geen reacties)
| Toon Kasdorp | 14-08-2011
LEES VERDER
»
Verdedigers van de westerse beschaving die sterk partij kiezen voor Israël, wordt wel voor de voeten geworpen dat die steun alleen een vorm van real-politiek is van de variant "de vijand van mijn vijand is mijn vriend", waarbij het mohammedanisme de gezamenlijke vijand zou zijn. Ik moet niets hebben van zo'n insteek: niet zo zeer vanwege morele verwerpelijkheid maar omdat zo'n benaderingswijze gemakkelijk leidt tot domme kortzichtigheid: zie de vriendschap van de VS voor de jihadisten in hun strijd tegen de Russische vijand in Afghanistan, zie de vriendschap van de VS -onder Bush en Obama- voor tal van soennitische regimes, tot en met Turkije en Saoedi-Arabië, vanwege de veronderstelde gedeelde vijandschap tegenover de Iraanse sjiieten. Het andere uiterste -alleen samenwerken met mensen en landen met wie je het in alle opzichten goed kunt vinden- is, zeker in kwesties van oorlog en vrede, nog dommer.
Onder de machthebbers in Israël komen slimheid, denken op lange termijn en hoogstaande morele waarden gelukkig echter op ruime schaal voor. Niet voor niets werd onlangs in een omvangrijk internationaal onderzoek vastgesteld dat mohammedanen die in Israël wonen in ongeveer tien keer zo grote aantallen positief denken over joden dan in de rest van de wereld!
Dat Iran zenuwachtig wordt van de samenwerking van hun buurland Azerbeidjan met Israël stemt me dan ook optimistisch. Daarom hier de integrale vertaling van een stuk van STRATFOR, Global Intelligence.
(2 reacties)
| 13-08-2011
De media zouden geen eigen agenda moeten hebben die bepaalt welke feiten ze publiceren en welke niet. Ze horen een betrouwbare weergave te geven van de werkelijkheid. Dat doen ze niet. Ze manipuleren het nieuws en geven een versie die past in het beleid dat ze voorstaan. Niet zo lang geleden is dat weer eens gebleken naar aanleiding van een internationaal onderzoek nar de klimaatverandering waarbij bleek dat over dat onderwerp heel selectief wordt gepubliceerd. Een van de gevolgen was bijvoorbeeld dat bij het publiek geen enkel idee bleek te bestaan over het percentage CO2 in de dampkring. Men was bij de grote media bezorgd dat men het onderwerp niet meer serieus zou nemen als het percentage bekend werd.
Althans in Indonesië, volgens Step Vaessen, genodigde bij Zomergasten van programmamaker Corstius op 7 augustus 2011.
Ik heb besloten een stukje te schrijven over deze uitzending, ze is net afgelopen *), omdat ik het zo’n exemplarisch voorbeeld vond van ‘gutmensch televisie’. Een schoolvoorbeeld.
Hopelijk weet ik me nog genoeg te herinneren om er een structureel betoog van te maken.
Wie is Step Vaessen ? Zij is 46, gescheiden, 1 kind (August), haar man heeft zelfmoord gepleegd, sociaal psychologe (Nijmegen), ex kraakster, nu reporter voor Al Jazeera, al 12 jaar wonend in Indonesië, op zoek naar een man. Ze houdt van Pipi Langkous, Sandokan (‘een prachtige man’), dansen en gelukkig zijn. Is het niet aandoenlijk ?
Niets is wat het lijkt. Wat was de centrale boodschap van deze uitzending ?
De centrale boodschap van deze uitzending was: “De kosmopolieten, de verlichte burgers, waartoe Vaessen (en Corstius) volgens zichzelf nadrukkelijk toe behoren, respecteren, nee, omarmen de Islam als een vredelievende, meditatieve godsdienst. Die gekke Wilders creëert een vals beeld en is dus héél gevaarlijk.”
"Dit kabinet weigert op te treden tegen weigerambtenaren als prijs voor de steun van de Staatkundig Gereformeerden". Dat buigen voor de SGP zou verkeerd zijn als daardoor grondrechten zouden worden aangetast. Burgemeester Rehwinkel van Groningen en de Volkskrant (6/8/11) zeggen dat nu wel net niet maar vinden het minimaal een gebrek aan ruggegraat of aan democratische gezindheid. Groningen wil in 2014 alle weigerambtenaren eruit gewerkt hebben en de Volkskrant juicht dat toe: een voorbeeld voor andere gemeenten!
Wie beweert dat de PvdA in de tweede helft van de twintigste eeuw het politieke discours bepaalde, krijgt de wind van voren. ‘Kijk uit je ogen man’, is dan het commentaar. ‘Het grootste deel van die tijd hebben we rechtse kabinetten gehad’.
En dat is nu precies mijn punt. Kabinetten met het CDA als grootste partij zijn niet rechts; die z.g. rechtse kabinetten voerden links beleid. Bovendien, de overheid was links, ongeacht het kabinet. We kunnen nu zien dat een kabinet in veel opzichten gewoon het uithangbord is van de overheid. We hebben nu immers een echt rechts kabinet waarin het CDA voor de verandering eens een keer de kleinste is. Het helpt niet, het merendeel van het overheidsapparaat dat het beleid maakt is nog steeds links.
(nog geen reacties)
| Toon Kasdorp | 05-08-2011
LEES VERDER
»
Martin Janssen is Arabist en woont in Damascus, waar hij een Arabische vervolgstudie doet. Voor hij ging studeren werkte hij voor KPN. Sieberen Hoekstra studeert in Florence ‘islamitische bewegingen’. Hij heeft een paar jaar in de Arabische wereld gewoond. Die twee zijn dus goed te vergelijken qua belangstelling en achtergrond, al is Janssen wat ouder en staat hij door zijn ervaring in de commerciële wereld waarschijnlijk wat meer met beide benen op de grond.
Janssen beschrijft Syrië in de Volkskrant (2/8/11) als een kruitvat waar minderheden hun leven niet zeker zijn en illustreert dat aan een aantal voorbeelden van gruwelen die hij aan islamistische soennieten toeschrijft. Hij ziet Assad en zijn Alawieten als een noodzakelijk kwaad: als een regime dat het deksel op de pot houdt. Hoekstra schrijft een dag later in dezelfde krant, ik citeer: "De enige oplossing in Syrië is een volledig democratisch regime, een civiele staat, waarin de rechten voor minderheden, secularisme en geloof zijn gewaarborgd. De overgrote meerderheid van demonstranten, ook soennitische moslims en islamisten, is het hier mee eens".
Eergisteren, 2 augustus 2011, pleitte Ludo Sannen ervoor dat de Islam een deel van Vlaanderen moet worden. Sterker nog: is. Hij pleitte voor het opheffen van de strikte scheiding tussen Kerk en Staat. Sannen is in het dagelijks leven volksvertegenwoordiger voor de sp.a. en studeerde ‘godsdienstwetenschappen’ aan de KU Leuven. Sannen: "De overheid stelt zich als taak de vrijheid van godsdienst en de vrije uitoefening ervan te waarborgen. Een strikte, rigide scheiding van kerk en staat, waarbij de overheid zich volledig terugtrekt, is daarom niet geoorloofd.”
Sannen wil dat de Belgische overheid de haatpreken van de Imams niet alleen faciliteert, maar ook nog eens financiert. Daarnaast pleit hij voor de oprichting van een faculteit voor Islamitische Godsdienstwetenschappen, uiteraard volledig bekostigt door de Belgische belastingbetaler.
Libië: wanneer wordt Sarkozy ter verantwoording geroepen?
De misdadigheid van een 'humanitaire oorlog'
In oktober 1990 werd Helmut Kohl kanselier van het herenigde Duitsland. Of het hem daardoor naar het hoofd gestegen was of niet: nauwelijks een jaar later, december 1991, ging Duitsland op eigen houtje over tot de erkenning van Slovenië. Dit was niet afgestemd met andere Europese regeringsleiders. Door het gijzelen van het streven naar Europese eensgezindheid chanteerde hij daarmee de rest van Europa en hij kreeg zijn zin: de rest van Europa sloot zich aan. Hoewel Kohl vanwege deze kwestie in sommige kringen beschouwd wordt als belangrijke medeschuldige aan het uitbreken van de Balkanoorlog -die goed beschouwd nog steeds voortduurt- viel er wel wat te zeggen voor zijn opstelling met betrekking tot Slovenië. Zowel de ontwikkelingen in Slovenië in de twee jaar voor de onafhankelijkheidsverklaring als de ontwikkelingen in dat land nadien, pleiten voor het oordeel van Kohl voor wat betreft Slovenië sec, los van de invloed die van de Duitse alleingang is uitgegaan op de rest van Joegoslavië. 