Angst: vrede met de Palestijnen is onmogelijk
Net als in het hoofdstuk over Turkije wordt hier vrij uitgebreid ingegaan op de geschiedenis.
In het hoofdstuk wordt er aan herinnerd dat Israël werd gevormd uit een door de Britten gecontroleerd gebied op basis van beloften aan een bevolkingsgroep die sympathie genoot in kringen van de Britse machthebbers terwijl grofweg in dezelfde tijd elders nog een staat gevormd werd uit een door de Britten gecontroleerd gebied op basis van beloften aan een bevolkingsgroep die sympathie genoot in kringen van de Britse machthebbers: Pakistan.
Pakistan zou in de ogen van Jinnah en zijn mannen een mohammedaans voorbeeldland gaan worden. Dat is niet zo goed gelukt. Buiten Pakistan zelf is er vrijwel niemand die het bestaan van Pakistan als staat ter discussie stelt, hoewel dat land toch in zo ongeveer alle opzichten beduidend slechter functioneert dan Israël. En zeker haalt niemand het in zijn hersens om te pleiten voor terugkeer van (de nakomelingen van) de miljoenen vluchtelingen. Ook in extremistische hindoe-kringen in India wordt niet gedacht in termen van beëindigen van de staat Pakistan en terugkeer van vluchtelingen. Ook de honderdduizenden Joden die in die tijd vluchtten uit de Arabische landen werden -zonder EU of VN-hulp- opgenomen in de Israëlische samenleving.
Een groot deel van die andere vluchtelingen van eind jaren veertig van de vorige eeuw, de Palestijnen, leeft met hun nakomelingen nog steeds in vluchtelingenkampen.
Het Palestijnse volk kent twéé belangrijke overeenkomsten met het Joodse volk: vanaf het ontstaan is er iets speciaals aan de verhouding tot het land en hun beider geschiedenis kent veel ellende. Maar afgezien daarvan is een groter contrast dan tussen deze beide volkeren nauwelijks denkbaar. Dat heeft er onder andere mee te maken dat reeds zo’n 4000 jaar sprake is van een Joods volk en pas zo’n 40 jaar van een Palestijns. Dat de Palestijnen een heel ‘jong’ volk zijn wordt ook onderschreven door de Palestinian Academic Society for the Study of International Affairs.
Vrede met de Palestijnen is onmogelijk. Maar niet omdat Palestijnen als volk ‘eigenlijk’ niet bestaan.
Wie het voorstelt alsof dat het probleem zou zijn is bezig met een onverantwoord spel met woorden. Waarom zou een volk dat nog niet zo lang geleden onder beroerde omstandigheden, onder leiding van schurken met kwade bedoelingen is ontstaan geen eigen rechten hebben? Veel volkeren en staten zijn zo ontstaan.
Vrede met de Palestijnen is onmogelijk. Maar niet omdat polls aangeven dat 59% van de Palestijnen nog de gewapende strijd tegen Israel wil ondersteunen zèlfs wanneer er een eigen Palestijnse staat is die de gehele West-Bank en Gaza-strook omvat en Oost-Jeruzalem als hoofdstad heeft.
Vrede met de Palestijnen is onmogelijk. Maar niet omdat 72 % van de kinderen in de Gaza-strook in een poll in 2001 aangaf zelfmoordterrorist te willen worden.
Vrede met de Palestijnen is onmogelijk. Maar niet vanwege de bijna 200.000 mensen in de Joodse nederzettingen op de West-Bank.
Vrede met de Palestijnen is onmogelijk. Maar niet vanwege een gebrek aan economische vooruitzichten voor een vreedzame Palestijnse staat.
Vrede met de Palestijnen is onmogelijk. Maar niet vanwege de hoge bevolkingsdichtheid in de Gaza-strook gecombineerd met de extreem sterke bevolkingsgroei.
Vrede met de Palestijnen is zelfs niet per definitie onmogelijk vanwege onwrikbaarheid van de PLO of zelfs van Hamas.
Nee, vanwege bovenstaande factoren is vrede met de Palestijnen móeilijk te bereiken maar vrijwel onmógelijk is het vanwege de rol van ‘godsdienst’ in het conflict en de weigering in het Westen om dit te onderkennen. De Iraanse steun aan Hamas en Hezbollah is een mohammedaanse aangelegenheid.
Uitwerking van het extreem ‘godsdienstige’ op ‘het wereldse’ speelt al duizenden jaren een belangrijke rol in de verhouding van joden, christenen en mohammedanen tot het Beloofde Land en tot elkaar.
In de lidstaten van de OIC werken de meest seculier lijkende democratieën tot de officieel theocratische dictaturen gebroederlijk samen om het perverse beeld op te voeren alsof het lijden van de Palestijnen onvergelijkelijk veel groter is dan dat van allerlei andere volkeren. De volstrekt disproportionele aandacht die landen van de OIC besteden aan de werkelijke en vermeende wandaden van Israël, kan alleen maar verklaard worden door ‘religieuze’ opvattingen over de verhouding tussen mohammedanen en niet-mohammedanen in het algemeen en over de verhouding tot Joden in het bijzonder. Het idee dat wanneer een land ooit onder mohammedaans bewind heeft gestaan dit land tot in de eeuwigheid onder mohammedaans bewind zal en moet blijven. Religieus totalitarisme dus. Een ziekelijke angst?
Salam Elmenyawi, Muslim Council of Montreal: "Zeggen dat stenigen van overspeligen niet mag is beledigend voor islam"
Ik was geschokt en beledigd om deze valse stereoptypering van en onwetendheid over islam en onze godsdienst te zien