Angst: Turkije en Europa
De houding tegenover het mohammedanisme vormt een belangrijke reden waarom een groot deel van de bevolking van de Europese Unie afwijzend staat tegenover Turks lidmaatschap. Omgekeerd wordt dit verzet tegen Turks EU-lidmaatschap weer gezien als een uiting van islamofobie. Turkije is uniek binnen de mohammedaanse wereld en in de verhouding tot het Westen.
Turkije en Europa is het langste van de hoofdstukken die gaan over ‘angsten’. Er wordt vrij uitgebreid ingegaan op de geschiedenis van Turkije. Uiteraard wordt daarbij aandacht besteed aan de persoon en opstelling van Kemal Mustafa (wel betiteld als ‘de Ataturk’) en zijn rol in het beëindigen van het Ottomaanse Kalifaat.
Kemal Mustafa verwierp het Pan-Turkisme. Ook het idee van een gemeenschap van nauw samenwerkende mohammedaanse staten als een belangrijke vormgevende factor voor de Turkse politiek, ondersteunde hij niet. “Weg met die dromen en schaduwen uit het verleden. Die hebben al tot te veel ellende geleid” luidde zijn commentaar op beide. Maar hoewel hij het Pan-Turkisme dus afwees, was hij wel degelijk een nationalist. En hoewel hij bij uitstek bekend staat als de man die zorgde voor de scheiding van (de Turkse) staat en (mohammedaanse) kerk, moet de afstand van Atatürk tot het mohammedanisme ook niet overschat worden. Het kan geen kwaad er hier ook op te wijzen dat onder het kemalisme niet zozeer werk is gemaakt van het scheiden van staat en moskee maar meer van het onderschikken van de moskee aan de staat. Een illustratie hiervan wordt gevormd door de controle die de staat had en heeft op de opleiding en aanstelling van imams.
De verhouding tussen Turkije en de OIC zijn sinds 1996 dramatisch veranderd. In 1970 weigerde Turkije nog om het handvest van die organisatie te ondertekenen omdat er in verwezen werd naar mohammedaanse principes en de eenheid van en solidariteit onder de mohammedanen. Onder leiding van de AK-partij van Erdogan en Gül is Turkije inmiddels een prominent lid geworden van de OIC. In 1996 werd Enver Pasha herbegraven in Turkije: een trendbreuk in de Turkse geschiedenis. Van deze deadly rival van Atatürk, van deze man die niet alleen een van de hoofdverantwoordelijken was voor de Armeense genocidale deportaties maar ook de dood van tienduizenden, mogelijk honderdduizenden Turken kan worden aangerekend, die door de Turkse krijgsraad veroordeeld werd tot de doodstraf, van deze man werden de stoffelijke resten in 1996 met groot eerbetoon herbegraven in Istanboel. Het Kemalisme in Turkije is op sterven na dood.
De huidige top van de AK laat af en toe mohammedaanse proefballonnetjes op maar waakt er voor te snel te ver te gaan. Hun insteek om via de band van het EU-lidmaatschap de positie van het leger te ondergraven mag best briljant genoemd worden. In 2008 is nog gepoogd om de AK door de rechter verboden te laten verklaren Dat het nu mislukte om de AK te verbieden -terwijl het met voorgangers van deze partij waar de zelfde personen leiding aan gaven wel lukte- bevestigt het beeld dat het secularisme en de rol van het leger al sterk zijn teruggedrongen. In de aanklacht werd verwezen naar de manier waarop Erdogan de link legde tussen de hoofddoek en straatterreur:
Op de terugweg van zijn reis naar Duitsland in november 2005 bracht Erdogan het geweld in de getto’s van Frankrijk in verband met de hoofddoek. Hij zij:
Het verbod op de hoofddoek [Nota bene alleen op scholen: de situatie in Frankrijk ging dus meer lijken op die in Turkije zelf!] had invloed. Met hun houding van isoleren van migranten gemeenschappen riepen ze (Franse politici) geweld op.
De link die Erdogan legt tussen het Franse hoofddoekjesbeleid en het dodelijke geweld in de voorsteden is niet zijn enige indirecte bedreiging aan Europese landen. Zelfs met betrekking tot het EU-lidmaatschap legde hij expliciet de link met terreurdreiging:
Recep Tayyip Erdogan, de Turkse premier, heeft de leiders van de EU gezegd dat ze een zware prijs zullen betalen in de vorm van voortdurend en toenemend geweld van islamitische extremisten indien de EU Turkije afwijst als lid en bevestigd dat de EU een christelijke club is.
‘Het toelaten van een land dat islam en democratie samen heeft gebracht zal harmonie brengen tussen beschavingen. Wanneer het echter niet welkom is zal de wereld het hoofd moeten bieden aan de huidige situatie,’ zei hij, refererend aan het terrorisme door groepen als al-Qaeda — waarvan de lokale bondgenoten vorig jaar Turkije troffen met een bomaanslag op het Britse consulaat en drie andere doelen in Istanboel.
‘Dat is het duidelijke, actuele gevaar dat ons vandaag de dag omringt. Er is niets dat we kunnen doen wanneer de EU vindt dat het acceptabel is dat het eenvoudigweg bestaat als een christelijke club . . . maar als deze landen hun bruggen met de rest van de wereld verbranden zal de geschiedenis hen niet vergeven’.
Niet alleen is het kemalisme in Turkije op sterven na dood, het (neo)ottomanisme en nationalisme bloeien juist. Erdogans minister van Buitenlandse Zaken, Ahmet Davutoğlu, wordt algemeen beschouwd als neo-ottomaan.
De meerderheid van de Turkse bevolking is ook minder pro-westers dan vaak wordt voorgesteld.
En hoe gematigd is het Turkse mohammedanisme? Erdogan heeft meerdere malen zich openlijk uitgesproken tegen het idee dat er zoiets als een gematigd mohammedanisme bestaat. Er zijn zelfs vraagtekens te plaatsen bij zijn houding tegenover democratie. Christopher Caldwell noteerde in de New York Times van 25 september 2005 dat Erdogan, in de periode dat hij burgemeester was, democratie vergeleek met een taxi: “Je maakt er gebruik van tot je je bestemming bereikt hebt en dan stap je uit”.
Op dit moment is Turkije nog ver verwijderd van een situatie waarin mensen die het mohammedanisme de rug toe keren de doodstraf krijgen. Het is onmogelijk om uit te maken of dat iets is wat Erdogan en de zijnen in hun hart eigenlijk willen. Het is echter wel duidelijk dat ze op hun eigen manier bezig zijn met onderwerpen die ook hoog staan op de agenda van de mohammedaanse Wanneer die te groot wordt zal Turkije oorlog gaan voeren zo heeft men beloofd. Europa zweeg en zwijgt hierover.
Dat de Europese politieke elite de verschuivingen niet wenst te zien leidt terecht tot grote ongerustheid bij de Europese bevolking. Ongerustheid, boosheid, angst vooral over de kwaliteiten van die elite. Met ziekelijke angst of xenofobie heeft dit niets te maken, met incompetentie van die elite des te meer.
Sheikh Muhammed Salih Al-Munajjid: "Afvalligen moeten vermoord om te voorkomen dat anderen ook afvallig worden"
Door islam te verlaten kan een afvallige anderen op hetzelfde idee brengen en daarmee de afvalligheid bevorderen en aanmoedigen. (...) hoe kunnen ze het verlaten van de ware religie rechtvaardigen en daarmee de sharia verwerpen die Allah bekend heeft gemaakt om de mensheid te onderwijzen over zijn eenheid en hoe hij rechtvaardigheid en eerlijkheid voor allen brengt.