Angst: massavernietigingswapens, intentie versus vermogen
Over het gevaar dat mohammedaanse extremisten de beschikking krijgen over massavernietigingswapens hoor je in Europa niet zo veel. Dat is eigenlijk vreemd. Ter verklaring of geruststelling zou kunnen worden aangevoerd dat organisaties die opereren in een technologisch onderontwikkelde omgeving, voor een bijna onmogelijke opgave staan. Bij de ontwikkeling van chemische en vooral van biologische wapens is de kans groot dat de makers ervan zelf de dood vinden voordat ze hun wapentuig kunnen inzetten tegen hun vijand, tegen ons. Met nucleaire wapens is die kans kleiner maar ook daar bestaat gelukkig een hoge drempel. Er is echter iets sinisters aan die drempel.
Dat de drempel in de tijd van de Koude Oorlog niet overschreden is, is mede te danken aan het concept MAD: Mutually Assured Destruction. Cruciaal voor de werking van dit concept was het idee dat hoe vijandig de beide partijen ook tegenover elkaar stonden er toch op vertrouwd kon worden dat de leiders van het andere kamp niet helemaal irrationeel handelden. Het andere kamp was weliswaar in staat zijn bijdrage te leveren aan de wederzijdse totale vernietiging maar er kon op gerekend worden dat het andere kamp niet de intentie had willens en wetens de Apocalyps tegemoet te gaan. De drempel die niet werd overschreden was de drempel van de intentie.
Vanwege hun verlangen naar de dood kunnen en mogen we er niet van uitgaan dat die drempel ook bestaat voor de mohammedaanse extremisten. Tot nu toe ontbreekt het ze alleen aan het vermogen om massavernietigingswapens in te zetten. Ze komen er langs verschillende wegen wel steeds dichterbij.
Al in 1988 verklaarde de toenmalige president Rafsanjani dat de Iraniërs
.. zichzelf moeten voorzien van de mogelijkheid van zowel offensief als defensief gebruik van chemische, bacteriologische en ‘radiological’ wapens
en drie jaar later liet de vicepresident van dat land weten:
Aangezien Israël nog steeds nucleaire wapens heeft moeten wij moslims samenwerken om een atoombom te maken ongeacht de pogingen van de VN om verdere verspreiding te voorkomen
Mona Siddiqui: "Maleisië zou een lakmoesproef geweest zijn"
Velen van ons waren nogal aangedaan [door het verbod](...) Deze [interreligieuze] conferenties zijn op verschillende manieren heel belangrijk. Maleisië zou een lakmoesproef geweest zijn voor de vraag hoe het samenwerken van verschillende godsdiensten en etniciteiten werkt. Ik weet niet precies wat er gebeurd is behalve dat er tot op het hoogste niveau onenigheid over was in Maleisië.