Nauwelijks is de wereld bekomen van de Bankencrisis die in 2008 begon of 'de oude wereld' staat opnieuw in brand. En deze keer betreft het geen sluimerend veenbrandje, maar een uitslaande brand, die alleen met rigoureuze maatregelen geblust kan worden. Welke maatregelen dat moeten zijn kunt u na lezing van dit stuk zelf bedenken. Mits u over gezond verstand beschikt..
Als opmaat voor mijn betoog wil ik graag de woorden aanhalen van Jean Claude Juncker, premier van Luxemburg en president van de Eurogroep, uit een interview met het Duitse blad Der Spiegel:
Wir beschließen etwas, stellen das dann in den Raum und warten einige Zeit ab, ob was passiert. Wenn es dann kein großes Geschrei gibt und keine Aufstände, weil die meisten gar nicht begreifen, was da beschlossen wurde, dann machen wir weiter - Schritt für Schritt, bis es kein Zurück mehr gibt.
(‘Wij beslissen iets. We brengen dat dan in het midden en wachten enige tijd om te zien wat er gebeurt. Volgt er geen misbaar, breekt er geen opstand uit – want de meesten begrijpen toch niet wat er werd beslist – dan gaan we weer wat verder. Stap voor stap, tot er geen terugkeer meer mogelijk is.’)
(5 reacties)
| Trias | 07-06-2011
De gedachte van een verenigd Europa heeft voors en tegens.
Wat er voor pleit is – kort samengevat – dat veel dringende problemen niet meer op nationaal niveau kunnen worden opgelost en dat een grote economische ruimte een beter concurrerende productie mogelijk maakt. Wat er tegen is, is dat Europa geen eenvormige samenleving is. De onderlinge verschillen tussen de regio’s zijn veel groter dan in de V.S. of in China. De protestantse landen van Noord West Europa en de Angelsaksische landen hebben behoorlijk wat gemeen, maar dat geldt niet voor de rest van Europa. In Oost Europa bestaat een oude traditie van onderlinge twisten en ook de samenhang in Zuid Europa is niet groot. Men spreekt in Europa geen zelfde taal, men heeft overal andere gewoonten en de verschillen worden sinds het bestaan van de Unie eerder groter dan kleiner. Wat er aan moderne vormen van leven gemeenschappelijk is, is komen overwaaien uit de V.S.
Er is veel te zeggen voor een vorm van samenwerking tussen de Europese landen, maar er is weinig dat pleit voor een politieke Unie. Sinds de uitbreiding van de Unie buiten de oorspronkelijke zes is het merendeel van de energie gaan zitten in het overbruggen van de verschillen. Dat is niet gelukt en het lijkt met iedere uitbreiding moeilijker te worden.
(3 reacties)
| Toon Kasdorp | 07-06-2011
Inmiddels zijn de meeste mensen er wel van overtuigd dat kapitaalinjecties en garantstellingen voor landen als Portugal en Griekenland noodzakelijk zijn om de euro te kunnen behouden. Maar is dat ook zo? Vraagt de niet-Europese markt werkelijk van ons dat we als een dolle euro’s uit Noord-Europa naar Zuid-Europa pompen?
(0 reacties)
| Jaap | 05-06-2011
Somalische piraten en arme vissers
Iraanse burgers gered door Spaanse marine: geen nieuwsitem voor Nederlandse media
Piraterij kan worden goedgepraat door de betreffende criminelen neer te zetten als slachtoffers. Her en der doet het verhaal de ronde dat de Somalische piraten eigenlijk vissers zijn die het brood uit de mond gestoten is door de 'industriëel' uitgevoerde visserij vanuit het Westen: de arme drommels rest niets anders dan roof en chantage.
Terwijl kort na de ineenstorting van het centrale gezag in Somalië, vissers uit dat land direct de strijd aangingen met vissersboten uit andere landen die in de territoriale wateren van Somalië kwamen vissen, zijn ‘de jongeren’ inmiddels ambitieuzer geworden. Ze zijn inmiddels zelfs te vinden op honderden kilometers van Somalië vandaan. Helemaal wrang wordt het verhaal over ‘arme Somalische vissers’ wanneer je dit CNN-bericht leest. Er is inderdaad sprake van vissers die slachtoffer zijn: Iraanse vissers die op zeer grote afstand van Somalië door piraten uit dat land beroofd werden van hun schamele bezittingen, voedsel, water, brandstof en communicatiemiddelen en achtergelaten waren om van de honger en dorst te sterven maar door een schip van de Spaanse marine nog net op tijd gered konden worden.
Is er helemaal niets waar van het verhaal over vissers die brood uit de mond werd gestoten?
(1 reacties)
| Frans Groenendijk | 28-03-2010
Is Erdogan een ‘bevriend staatshoofd’?
Of: waarom is er niets mis met extreem nationalisme buiten Europa?
Naar aanleiding van het verslag van de presentatie in Nieuwspoort van mijn boek, Islamofobie? Een nuchter antwoord, op het weblog van Joost Niemoller, vroeg een ‘afvallige’ me wanneer en hoe ik “tegen de islam geworden was”.
Ik antwoordde hem dat het niet zozeer de aanslagen (2001, Madrid, Bali, Mumbai etc etc etc) en de moord op van Gogh waren die me er toe aanzetten me uitgebreid te gaan verdiepen in wat ik toen nog de islam noemde: dat kwam veel meer door de reacties daarop van politici en journalisten. Reacties die getuigden van schokkende lafheid, van gebrek aan informatie en van schaamte voor wat in het Westen bereikt is.
De studie zelf opende mij de ogen. Mijn bezorgdheid nam toe doordat bijna alle er in besproken angsten er meer door onderbouwd dan tegengesproken werden. Dat gold heel sterk voor de ontwikkelingen in Turkije. Daarom werd het hoofdstuk over dat land ook een van de belangrijkste en meest uitgebreide. De koerswijziging van dit land in de richting van mohammedaans fundamentalisme werd al in gang gezet halverwege de jaren 90 van de vorige eeuw.
De niet door de feiten op de grond gesteunde wensdroom dat Turkije een voorbeeld zou vormen van de verenigbaarheid van mohammedanisme en democratie, misschien zelfs als ‘brug’ zou kunnen functioneren tussen het Westen en de wereld van het mohammedanisme, overheerst helaas nog steeds de meningsvorming over dat land. Wie slechts de betekenis van een aantal berichten van de afgelopen week werkelijk tot zich door laat dringen kan er echter niet omheen: de AK-partij die in Turkije aan de macht is, is werkelijk in de verste verte niet vergelijkbaar met bijvoorbeeld Europese christendemocratische partijen.
In 2009 was al duidelijk geworden in dat Turkije en Iran op belangrijke thema's steeds meer gelijk optrekken. In januari juichte de gevaarlijkste politicus van de wereld dat Erdogans aanval op de premier van Israël dat land 'vernederd had' (de commentaren op de webstek van dit televisiestation, waar de bekende Tariq Ramadan nog een centje bijverdient, zijn beslist ook leerzaam). In juni werd Ahmadinejad vanuit Turkije onmiddellijk hartelijk gefeliciteerd met zijn omstreden verkiezingsoverwinning. De strijd met de oppositie in Iran is een ‘binnenlandse aangelegenheid’ waar andere landen zich volgens Erdogan niet mee moeten bemoeien. In oktober kreeg Ahmadinejad openlijke Turkse steun voor zijn nucleaire avontuur. In november werd Ahmadinejad op een OIC-bijeenkomst extra hartelijk, door zowel AK-president Gül als AK-premier Erdogan, verwelkomd in Istanbul.
Maar dat was vorig jaar. In een onthutsend tempo kwamen de afgelopen dagen nieuwe berichten naar buiten over het Turkse buitenlandse en binnenlandse beleid die Westerse politici nu toch eindelijk aan het denken zouden moeten zetten.
(4 reacties)
| Frans Groenendijk | 21-03-2010