Keizers & Kleren
Een knipoog naar het voorwoord van het boek ISLAMOFOBIE? Een nuchter antwoord. Dat besluit met een oproep aan jongeren: "De wereld kent vele weefjonkers en blote keizers. Benoem ze." Bij de indeling van de berichten op deze webstek is doorgeborduurd op de personages uit het sprookje van De Nieuwe Kleren van de Keizer.
Somalische piraten en arme vissers
Iraanse burgers gered door Spaanse marine: geen nieuwsitem voor Nederlandse media
Piraterij kan worden goedgepraat door de betreffende criminelen neer te zetten als slachtoffers. Her en der doet het verhaal de ronde dat de Somalische piraten eigenlijk vissers zijn die het brood uit de mond gestoten is door de 'industriëel' uitgevoerde visserij vanuit het Westen: de arme drommels rest niets anders dan roof en chantage.
Terwijl kort na de ineenstorting van het centrale gezag in Somalië, vissers uit dat land direct de strijd aangingen met vissersboten uit andere landen die in de territoriale wateren van Somalië kwamen vissen, zijn ‘de jongeren’ inmiddels ambitieuzer geworden. Ze zijn inmiddels zelfs te vinden op honderden kilometers van Somalië vandaan. Helemaal wrang wordt het verhaal over ‘arme Somalische vissers’ wanneer je dit CNN-bericht leest. Er is inderdaad sprake van vissers die slachtoffer zijn: Iraanse vissers die op zeer grote afstand van Somalië door piraten uit dat land beroofd werden van hun schamele bezittingen, voedsel, water, brandstof en communicatiemiddelen en achtergelaten waren om van de honger en dorst te sterven maar door een schip van de Spaanse marine nog net op tijd gered konden worden.
Is er helemaal niets waar van het verhaal over vissers die brood uit de mond werd gestoten?
Lees verder...
28-maa-2010 | Frans Groenendijk | Categoriën: Kleermakers, ACTUALITEIT, Jihad, Europa
->
Is Erdogan een ‘bevriend staatshoofd’?
Of: waarom is er niets mis met extreem nationalisme buiten Europa?
Naar aanleiding van het verslag van de presentatie in Nieuwspoort van mijn boek, Islamofobie? Een nuchter antwoord, op het weblog van Joost Niemoller, vroeg een ‘afvallige’ me wanneer en hoe ik “tegen de islam geworden was”.
Ik antwoordde hem dat het niet zozeer de aanslagen (2001, Madrid, Bali, Mumbai etc etc etc) en de moord op van Gogh waren die me er toe aanzetten me uitgebreid te gaan verdiepen in wat ik toen nog de islam noemde: dat kwam veel meer door de reacties daarop van politici en journalisten. Reacties die getuigden van schokkende lafheid, van gebrek aan informatie en van schaamte voor wat in het Westen bereikt is.
De studie zelf opende mij de ogen. Mijn bezorgdheid nam toe doordat bijna alle er in besproken angsten er meer door onderbouwd dan tegengesproken werden. Dat gold heel sterk voor de ontwikkelingen in Turkije. Daarom werd het hoofdstuk over dat land ook een van de belangrijkste en meest uitgebreide. De koerswijziging van dit land in de richting van mohammedaans fundamentalisme werd al in gang gezet halverwege de jaren 90 van de vorige eeuw.
De niet door de feiten op de grond gesteunde wensdroom dat Turkije een voorbeeld zou vormen van de verenigbaarheid van mohammedanisme en democratie, misschien zelfs als ‘brug’ zou kunnen functioneren tussen het Westen en de wereld van het mohammedanisme, overheerst helaas nog steeds de meningsvorming over dat land. Wie slechts de betekenis van een aantal berichten van de afgelopen week werkelijk tot zich door laat dringen kan er echter niet omheen: de AK-partij die in Turkije aan de macht is, is werkelijk in de verste verte niet vergelijkbaar met bijvoorbeeld Europese christendemocratische partijen.
In 2009 was al duidelijk geworden in dat Turkije en Iran op belangrijke thema's steeds meer gelijk optrekken. In januari juichte de gevaarlijkste politicus van de wereld dat Erdogans aanval op de premier van Israël dat land 'vernederd had' (de commentaren op de webstek van dit televisiestation, waar de bekende Tariq Ramadan nog een centje bijverdient, zijn beslist ook leerzaam). In juni werd Ahmadinejad vanuit Turkije onmiddellijk hartelijk gefeliciteerd met zijn omstreden verkiezingsoverwinning. De strijd met de oppositie in Iran is een ‘binnenlandse aangelegenheid’ waar andere landen zich volgens Erdogan niet mee moeten bemoeien. In oktober kreeg Ahmadinejad openlijke Turkse steun voor zijn nucleaire avontuur. In november werd Ahmadinejad op een OIC-bijeenkomst extra hartelijk, door zowel AK-president Gül als AK-premier Erdogan, verwelkomd in Istanbul.
Maar dat was vorig jaar. In een onthutsend tempo kwamen de afgelopen dagen nieuwe berichten naar buiten over het Turkse buitenlandse en binnenlandse beleid die Westerse politici nu toch eindelijk aan het denken zouden moeten zetten.
Lees verder...
21-maa-2010 | Frans Groenendijk | Categoriën: Kleermakers, ACTUALITEIT, Europa
->