Een gedetailleerde, uitvoerige en vernietigende bespreking van de hand van Toon Kasdorp.
Wie aan een doorsnee autochtoon in Amsterdam vertrouwelijk vraagt wat hij vindt van Marokkanen krijgt vaak een negatief gekleurd antwoord. Vraag je hem of hij een hekel heeft aan individuele Marokkanen zoals Marcouch en Aboutaleb, of aan mensen die hij van dichterbij kent, van zijn werk bijvoorbeeld, dan ligt dat opeens heel anders.
Op een advocatenkantoor waar ik een tijd lang iedere week een keer kwam is de meerderheid van de secretaresses allochtoon en niemand let erop. De meeste kantoorgenoten zouden denk ik niet eens weten hoeveel allochtonen en autochtonen er zijn. Het is geen item en het maakt in de praktijk geen verschil. Er wordt ook geen onderscheid gemaakt tussen de verschillende soorten allochtonen. Als ze hun werk maar goed doen. Dat laatste is natuurlijk belangrijk. Wie niet goed is wordt niet aangenomen of verdwijnt weer na korte tijd. Wat er overblijft is daarom misschien geen representatieve steekproef meer, niet van allochtonen, maar ook niet autochtonen.
Alle Menschen werden Brüder
Guy Verhofstadt laat zijn kaarten zien
Gisteren, 28 augustus 2011, werd de slotaflevering van het VPRO programma 'Zomergasten' uitgezonden, met gewezen premier van België Guy Verhofstadt in de hoofdrol. In deze column zal ik het gedachtegoed van de Verhofstadt's van deze wereld uiteen zetten en duidelijk maken waarom de visie van dit soort mensen een ernstige bedreiging vormt voor de vrede en welvaart in Europa.
Wat wil Verhofstadt?
Hier in een notendop zijn visie en gedachtegoed.
Verhofstadt wil één Europa. Hij is gebiologeerd door een Etats-Unis de l' Europe.
Maar er is méér. De peilers waarop zijn visie berusten komen voort uit een aantal veronderstellingen, die hij poneert met een stelligheid, waar Rutte c.s. hun vingers bij zouden kunnen aflikken. Welke zijn die peilers?
Allereerst is daar zijn rotsvaste geloof in de 'multiculturele samenleving'.
Creativiteit in het onderwijs
labels without referent
Aleid Truijens van de Volkskrant had het op 27/4/10 over de kwaliteit van Pabo-opleidingen. Mensen met aanleg en ambitie, die graag meester of juf willen worden knappen af op de truttigheid en het lage niveau van de Pabo’s. Dat maakt het waarschijnlijk dat voor de volgende generatie kinderen de kwaliteit van de basisschool al niet meer te redden is. Die kinderen zullen afhankelijk worden van de media en van hun huiselijke omgeving voor hun basisopleiding. De school laat het afweten en dat is een ramp voor met name veel allochtone kinderen. Die verstaan het Nederlands te slecht om veel kennis op te kunnen pikken uit de media en van hun ouders hebben ze op dit punt weinig te verwachten.
Zwakke Pabo’s komen niet uit de lucht vallen. Zij passen in een onderwijssociologie die verwacht dat het kind zich zelf zal vormen als het van de school maar de ruimte krijgt om zijn creativiteit te ontplooien.
(nog geen reacties)
| Toon Kasdorp | 29-08-2011
LEES VERDER
»
Afgelopen vrijdag publiceerde het FD een interview van Marcel de Boer met Age Bakker, de Nederlandse bewindvoerder bij het IMF, waarin hij pleitte voor de bekende politieke 'oplossing' voor de eurocrisis: doorgaan met goed geld naar kwaad geld smijten onder het motto, ik citeer, "Solidariteit betaalt zich terug, Nederland heeft er belang bij dat het elders goed gaat in de wereld". Vandaag gevolgd door hetzelfde pleidooi door zijn baas Christine Lagarde.
In dit artikel zal ik uitleggen waarom deze koers rampzalig zal uitpakken voor Nederland en wat de achtergronden zijn van deze salami tactiek om de Nederlandse (en Duitse) publieke opinie te beïnvloeden.
Het IMF, bij monde van Bakker en Lagarde, pleiten voor een (verplichte) herkapitalisatie van de bankensector door gebruikmaking van de middelen in het EFSF (European Financial Stability Facility), alsmede het opkopen van staatspapier van zwakke eurolanden door datzelfde EFSF (nu doet de ECB dat, tegen haar eigen statuten in).
Wat is de achtergrond hiervan en waarom is dit zéér onwenselijk?
(nog geen reacties)
| Trias | 29-08-2011
LEES VERDER
»
Ongenoegen in het CDA
24 kanttekeningen bij het verzet vanuit het CDA tegen het kabinet
Eind Augustus 2010 (28/8’10) hebben ondermeer Cees Veerman, Herman Wijffels, Tineke Lodders, Hanja Maij-Weggen, Bert de Vries en Frans Andriessen zich in de publiciteit begeven om de vorming van een VVD/CDA kabinet met gedoogsteun van de PVV te stoppen. Na achteraf is gebleken zonder veel succes. Het kabinet is er gekomen, maar van de gevreesde omslag in het overheidsbeleid hebben we tot nu toe niet veel gezien. Het is het bekende verhaal, de uithangborden zijn gewisseld maar de winkel is hetzelfde gebleven. De departementen worden bevolkt door dezelfde ambtenaren en die zetten hun oude beleid voort.
Veerman dreigde in de krant en voor de TV met een splitsing van de partij als het CDA haar middenpositie in het politieke landschap zou verlaten. Dat zag hij als het onvermijdelijke gevolg van het uitgesproken rechtse kabinet dat er nu in de maak was. Hij wees erop dat Nederland haar positie in de internationale gemeenschap met het voorgenomen kabinet in gevaar bracht. Maar bovenal vond hij het moreel ontoelaatbaar dat het CDA zich op welke wijze dan ook zou encanailleren met de PVV. Dat vindt hij een partij die een grote groep mensen apart wenst te zetten in de samenleving, te weten de allochtonen in het algemeen en de moslims in het bijzonder.
Deze poging van een stel oudgedienden van het CDA was een ruk naar links in de partij en een desavouering van vier kabinetten Balkenende. Achteraf gezien was het allemaal veel lawaai om niets. We hebben het rechtse beleid niet wat we wel zouden horen te hebben.
Maar over het protest van de oude garde kan wel het volgende worden opgemerkt.
Eergisteren (25/8/11) stond er een pleidooi in de Volkskrant voor meer investeringen door Brussel en nu eens stoppen met dat zeuren van Nederland over verhogingen van de Brusselse uitgaven. Dat pleidooi was van de hand van de voorzitter van de Adviesraad voor het Wetenschaps- en Technologiebeleid (AWT) Joop Sistermans en twee van zijn collega’s.
Sistermans is geen domme of onbekwame man. Hij is president en CEO geweest van Organon Teknika USA en directievoorzitter van de wereldwijde Organon Teknika Groep, lid van het panel van premier Balkenende en nu dus voorzitter van de AWT.
Dit is het allereerste stukje, zeg maar het nulnummer, van een serie ter promotie van de Nederlandse vertaling van George Gilders The Israel Test, die dit najaar zal worden uitgegeven.
Een nulnummer omdat het net iets meer geïnspiréérd is door delen van dit fenomenale boek dan dat het erop gebáseerd is, omdat het toelicht waarom ik bovenstaande portret als vaste afbeelding ga hanteren voor de serie en omdat het deels over mezelf gaat.
Onder heel veel meer is het boek van Gilder een lofzang op het Joodse genie in het algemeen en op dat van John von Neumann in het bijzonder. Ik zou het geweldig vinden wanneer De Israëltest eraan zou bijdragen dat in de nabije toekomst Von Neumann de rol van spreekwoordelijk genie zou overnemen van Albert Einstein. Of je eigen IQ beneden de 100 ligt of boven de 150: vergeleken met Von Neumann zijn we allemaal kleine jongens en meisjes. Alleen al door het lezen van het boek van Gilder heb ik van Von Neumann nieuwe dingen geleerd op het gebied van computers waar ik eerder dertien jaar in werkte; onderstaande schrijf ik naar aanleiding van een ander wetenschappelijk gebied waar hij in uitblonk en waar ik zelf via studie en politiek wat mee te maken kreeg: de speltheorie.
"A plague on both your houses" zegt Mercutio in de derde acte van een van de toneelstukken van Shakespeare. Hij zelf was net het slachtoffer geworden van de vendetta tussen de Montagues en de Capulets en had dus alle reden om beide partijen te verwensen, maar gebruikelijk is het niet. Gebruikelijk is om te kiezen en alle schuld te schuiven op de partij waartegen men gekozen heeft. Toch is een over beide partijen verdeelde schuld iets dat vaker wel voorkomt dan niet, in de ogen van een onbevooroordeelde buitenstaander tenminste. In de loop van een conflict doen beide partijen meestal dingen die niet door de beugel kunnen. Wat de eigen partij doet wordt vergoelijkt als een begrijpelijke en noodzakelijke reactie op het wangedrag van de tegenpartij. Wat deze doet is slecht zonder meer en het heeft geen voorgeschiedenis. Iedereen heeft die neiging, ik ook. Het is algemeen menselijk. In het Joods-Arabische conflict lukt het mij niet om iets positiefs over Hamas of Fatah te bedenken. De generatie van mijn grootouders had iets dergelijks met Zuid Afrika
Naar aanleiding van een morele veroordeling door de PKN van de globalisering in de economie schreef ik een paar jaar geleden een kritisch artikel onder de naam De Accraverklaring. Op dat artikel kreeg ik later een reactie van iemand die werkzaam is in de ontwikkelingshulp en die de bezwaren van de PKN bleek te delen.
In een mailwisseling over het onderwerp heb ik geprobeerd mijn standpunt te verduidelijken dat globalisering van de economie en armoedebestrijding zo goed als een en het zelfde begrip zijn en dat je in redelijkheid niet tegelijk voor het laatste en tegen het eerste kunt zijn.
De aanhoudende financiële crisis houdt gans Europa in een verlammende greep. De kritiek op de visieloosheid van EU politici om een oplossing te vinden voor die crisis neemt hand over hand toe. De roep om een Europese 'sterke man' eveneens. Is dat de oplossing? Of is er meer aan de hand?
Volgens Jeffrey Sachs, ontwikkel econoom, directeur van The Earth Institute at Columbia University, en onbezoldigd adviseur van Barack Obama, begrijpen de Europese en Amerikaanse leiders niet of onvoldoende goed wat er speelt in de wereld:"De wereld staat voor een enorme herverdeling op economisch en mogelijk ook politiek gebied".
In een opiniestuk in de Financial Times stelt Sachs, dat een verbeterde fiscale politiek in de transatlantische economieën op drie pijlers zou moeten berusten:
1. Meer investeringen in menselijk- en infrastructuurkapitaal
2. Het besparen op misplaatste militaire engagementen in landen als Irak, Afghanistan en Jemen.
3. Begrotings evenwichten op de middellange termijn, grotendeels te realiseren door belastingsverhogingen op hoge inkomens en multinationale bedrijfsinkomsten die worden beschermd door fiscale spitstechnologie en overzeese belastingparadijzen.
Ik wil in dit stuk niet zozeer ingaan op dat artikel, maar wel een ogenblik stilstaan bij de plek die de 'Oude Wereld' op dit moment inneemt in de globaliserende economie, waarmee ik tegelijkertijd de vraag uit de eerste alinea poog te beantwoorden.
En dan is daar ineens een Noord Europees land waar de overheid nog enigszins bij zinnen is en de regering niet gedwarsboomd wordt door saboterende en/of incompetente ambtenaren.
Het gaat nu wel spannender worden.
Laten we hopen ook serieuzer.
(nog geen reacties)
| Frans Groenendijk | 20-08-2011
LEES VERDER
»
